Καθολικοί Μοναχοί στον Μεσαίωνα

Καθολικοί μοναχοί στον Μεσαίωνα διηύθυναν οίκους ανοχής και πληρώνονταν για να προσεύχονται ως αντιπρόσωποι πλούσιων αμαρτωλών!



Η ιστορία του μοναχισμού στον Μεσαίωνα ξεκίνησε με τον Βενέδικτο, έναν εξαιρετικά μορφωμένο νέο από τη Νουρσία της Ιταλίας, που επέλεξε να εγκαταλείψει τις απολαύσεις της κοσμικής ζωής και να ζήσει ως ερημίτης. Πίστευε ότι ο άνθρωπος έπρεπε να αφιερώσει τη ζωή του στην προσευχή για να ευχαριστήσει το Θεό για τα δώρα του. Η ασκητική του ζωή ακολουθούσε τη φιλοσοφία «ora et labora», δηλαδή προσευχή και εργασία. Το παράδειγμά του σύντομα ακολούθησαν κι άλλοι και ο αριθμός των ερημιτών αυξήθηκε ραγδαία. Ο Βενέδικτος χρειάστηκε να ιδρύσει 12 μοναστήρια για να τους στεγάσει.

Άγιος Βενέδικτος

Προσευχή έναντι χρημάτων
Στην καθολική εκκλησία του Μεσαίωνα, η προσευχή ήταν το «κλειδί» για την πόρτα του Παραδείσου. Για να εξασφαλίσει κάποιος μία θέση στον Παράδεισο, έπρεπε να εξομολογείται τις αμαρτίες του και να δοξάζει το θεό με προσευχές. Όσο πιο απλή και ασκητική ήταν η καθημερινότητα ενός πιστού, τόσο μεγαλύτερη απήχηση είχαν οι προσευχές του. Και δεν υπήρχε κανείς που ζούσε πιο απλά απ’ τους μοναχούς. Έτσι αναπτύχθηκε ένα ιδιαίτερο σύστημα συναλλαγών. Χρήματα έναντι προσευχών. Όσοι είχαν την οικονομική ευχέρεια μπορούσαν να αγοράσουν μία θέση στον Παράδεισο, πληρώνοντας τους μοναχούς για να προσεύχονται για τις δικές τους αμαρτίες. Η κατάσταση συνέφερε ιδιαίτερα τους επαγγελματίες πολεμιστές και μισθοφόρους, των οποίων η δουλειά απαιτούσε να παραβαίνουν την εντολή, «ου φονεύσεις». Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση του Γουλιέλμου του Κατακτητή που κατέλαβε την Αγγλία το 1066. Οι επεκτατικοί του πόλεμοι κόστισαν τη ζωή σε περισσότερους από 10 χιλιάδες ανθρώπους. Η εκκλησία αποφάσισε ότι για να εξιλεωθεί ο Γουλιέλμος, έπρεπε να προσευχηθεί 120 μέρες για κάθε νεκρό. Αυτό σήμαινε ότι ο Γουλιέλμος θα έπρεπε να προσεύχεται ασταμάτητα για 3.300 χρόνια.

Γουλιέλμος ο Κατακτητής

Όμως, ο νέος Βασιλιάς της Αγγλίας βρήκε έναν πιο αποτελεσματικό τρόπο να εξιλεωθεί. Ίδρυσε δεκάδες μοναστήρια σε όλη την Αγγλία και τα επάνδρωσε με μοναχούς, που αποκλειστική τους απασχόληση ήταν να προσεύχονται για την ψυχή του! Το ίδιο έκαναν και πολλοί άρχοντες για να μπορούν να αμαρτάνουν και να έχουν το «κεφάλι τους ήσυχο». Όπως ήταν αναμενόμενο, σύντομα τα μοναστήρια συγκέντρωσαν αμύθητα πλούτη και μετατράπηκαν σε κέντρα εξουσίας. Οι ηγούμενοι κατέληξαν να έχουν δικό τους στρατό και να διευθύνουν τεράστιες εκτάσεις γης.



Τα μοναστήρια και οι οίκοι ανοχής
Οι οίκοι ανοχής έκαναν «χρυσές δουλειές» τον 15ο και 16ο αιώνα και πολλοί από αυτούς ανήκαν στην εκκλησία. Πολλοί απ' τους κληρικούς ήταν μάλιστα τακτικοί θαμώνες τους. Η Ρουθ Κάρας, καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, στο βιβλίο της, «Common Women: Prostitution and Sexuality in medieval England», αναφέρει ότι Επίσκοποι διεύθυναν οίκους ανοχής στο Λονδίνο και το Γουεστμίνστερ και σχολιάζει ότι σύμφωνα με τους καταλόγους, οι κληρικοί αποτελούσαν το 20% των πελατών! Στη Γαλλία του 13ου αιώνα, η εκκλησία δεχόταν ελεημοσύνη για τις ιερόδουλες, γιατί αναγνώριζε ότι επέλεγαν το επάγγελμα από ανάγκη. Για να δικαιολογήσουν τη στάση τους, χρησιμοποιούσαν ως σύμβολο τη Μαρία Μαγδαληνή.



Η εκκλησία παρουσίαζε τους οίκους ανοχής ως αναγκαίο κακό, ένας τρόπος να προστατεύσουν της αθώες παρθένες από τις αχαλίνωτες ορέξεις των νέων αντρών.

Τα «παραθυράκια» στους κανονισμούς των μοναχών
Οι αυστηροί κανόνες των μοναχών χαλάρωναν με την πάροδο του χρόνου. Ο Βενέδικτος είχε απαγορεύσει τις ομιλίες κατά τη διάρκεια του φαγητού και οι μοναχοί ανέπτυξαν ένα κώδικα με χειρονομίες για να συνεννοούνται χωρίς να μιλάνε. Χαρακτηριστική ήταν οι περίπτωση των Σιστερσιανών μοναχών που ήταν αποκλειστικά χορτοφάγοι. Επιτρεπόταν όμως να τρέφονται με κρέας όσοι μοναχοί ήταν άρρωστοι και έμεναν στο αναρρωτήριο του μοναστηριού. Έτσι, όλο και περισσότεροι μοναχοί άρχισαν να επισκέπτονται το αναρρωτήριο με διάφορες ασθένειες για να φάνε λαχταριστό κρέας. Μετά από λίγο καιρό, απλώς μετέφεραν τον χώρο εστίασης από την τραπεζαρία στο αναρρωτήριο και σερβίριζαν κανονικά το κρέας…

Πηγή

L'Arbre du Ténéré

L'Arbre du Ténéré, το δέντρο της Ténéré  ήταν μια ακακία, που θεωρείτo το πιο απομονωμένο δέντρο στη γη! Ήταν το μοναδικό δέντρο μέσα σε μια ακτίνα 200 χιλιομέτρων στην έρημο Ténéré, περιοχή της Σαχάρας, στη βορειοανατολική Νιγηρία και αποτελούσε ορόσημο για τα καραβάνια τα οποία  την διέσχιζαν.
Ήταν διάσημο με το όνομα το Χαμένο Δέντρο (L' Arbre Perdu) και το μοναδικό που μπορείς να δεις να εμφανίζεται σε ένα χάρτη με κλίμακα 1 : 4.000.000.

Ήταν το τελευταίο επιζόν δέντρο μιας ομάδας δέντρων που υπήρχε από την εποχή που η έρημος δεν ήταν ακόμα τόσο αφιλόξενη και ξηρή. Το δέντρο έζησε ολομόναχο για δεκαετίες.
Κατά τη διάρκεια του χειμώνα  του 1938-1939 άνοιξαν ένα πηγάδι κοντά του, όπου διαπίστωσαν ότι οι ρίζες του δέντρου έφταναν τα 33-36 μέτρα κάτω απο την επιφάνεια του εδάφους μέχρι τον υδροφόρο ορίζοντα.

Ένα καραβάνι που ταξιδεύει από το Αγαδίρ στη Μπίλμα το 1985.

 Ο Γάλλος Διοικητής της Κεντρικής Υπηρεσίας Σαχαριανών Υποθέσεων είδε το δέντρο στις 21 Μαίου του 1939 και έγραψε : 
"Κάποιος πρέπει να δει αυτό το δέντρο για να πιστέψει την ύπαρξή του. Ποιό είναι το μυστικό της επιβίωσής του; Πώς μπορεί να επιβιώνει σε ένα τόσο εχθρικό περιβάλλον όταν ένα μεγάλο πλήθος καμηλών τσαλαπατά γύρω του και πως δεν τρώνε το φύλλωμά της; Πώς πολυάριθμοι Tuareg, οδηγοί καραβανιών, τα οποία μεταφέρουν αλάτι, δεν κόβουν τα κλαδιά της, να ανάψουν φωτιά για να ετοιμάσουν το τσάι τους;

Tuareg

 Η μόνη απάντηση είναι ότι το θεωρούσαν ταμπού και με την ύπαρξη κάποιας δεισιδαιμονίας ίσως, ή κάποιας φυλετικής προσταγής να το σεβαστούν.
Κάθε χρόνο οι azalai (οι άνθρωποι των καραβανιών του αλατιού) συγκεντρώνονταν εδώ πριν να ξεκινήσουν να διασχίσουν την Ténéré. Η ακακία είχε γίνει ένας φάρος διαβίωσης. Είναι το πρώτο και το τελευταίο ορόσημο για τους azalai,  οι οποίοι αφήνουν το Αγαδίρ για τη Μπίλμα ή αντίστροφα ".

Το μεταλλικό δέντρο της Ténéré το 1985.

Το δέντρο χτυπήθηκε - σύμφωνα με ισχυρισμούς - από το φορτηγό κάποιου μεθυσμένου λίβυου οδηγού το 1973. 
Στις 8 Νοεμβρίου 1973 το νεκρό δέντρο επανεντοπίστηκε στο Εθνικό Μουσείο της Νιγηρίας στην πρωτεύουσα  Niamey.  Αντικαταστάθηκε από ένα απλό μεταλλικό γλυπτό σε σχήμα δέντρου, στη θέση της γηραιάς ακακίας.

Αλάτι στην αγορά.

Στο βιβλίο του "L' épopée du Ténéré" ο γάλλος εθνολόγος και εξερευνητής Henri Lhote, περιέγραψε δύο ταξίδια του στο δέντρο Ténéré. Η πρώτη επίσκεψή του ήταν το 1934 επ' ευκαιρία του πρώτου αυτοκινήτου που πέρασε από το Djanet και το Αγαδίρ. 
Περιγράφει το δέντρο ως: "Μια ακακία με έναν άρρωστο κορμό.  Εντούτοις  το δέντρο έχει συμπαθητικά πράσινα φύλλα και κάποια κίτρινα λουλούδια". Το επισκέφτηκε πάλι είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, στις 26 Νοεμβρίου 1959 με την αποστολή berliet-Ténéré, αλλά διαπίστωσε ότι ήταν άσχημα κατεστραμμένο αφότου είχε συγκρουστεί με ένα όχημα:
"Πριν, αυτό το δέντρο ήταν πράσινο και με λουλούδια, τώρα είναι ένα άχρωμο δέντρο αγκαθιών, γυμνό. Δεν μπορώ να το αναγνωρίσω - είχε δύο πολύ ευδιάκριτους κορμούς. Τώρα υπάρχει μόνο ένας, με ένα κολόβωμα στην μια πλευρά, πετσοκομένο, έτοιμο να κοπεί ένα μέτρο από το χώμα. 
Τι έχει συμβεί σε αυτό το δυστυχισμένο δέντρο; Απλά, ένα φορτηγό που πήγαινε στη  Bilma το έχει χτυπήσει… αλλά είχε αρκετό χώρο για να το αποφύγει... το ταμπού, το ιερό δέντρο, αυτό που κανένας νομάδας εδώ δεν θα είχε τολμήσει να βλάψει με το χέρι του…αυτό το δέντρο είναι το θύμα ενός μηχανοκίνητου..."

---

Source:
http://en.wikipedia.org/wiki/Arbre_du_T%C3%A9n%C3%A9r%C3%A9

---

Δίολκος Κορίνθου

---

Ο "Δίολκος των νεών" υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα έργα της μηχανικής των αρχαίων Ελλήνων, ο οποίος ένωνε τα δύο μεγάλα λιμάνια που υπήρχαν κατά την αρχαιότητα, αντί του Ισθμού της Κορίνθου. Τα λιμάνια αυτά ήταν οι Κεχρεές (Σαρωνικός κόλπος) και το Λέχαιον (Κορινθιακός κόλπος) . Ο Δίολκος κατασκευάστηκε για να αποφεύγουν τα πλοία τον περίπλου της Πελοποννήσου και την επικινδυνότητα που αντιμετώπιζαν οι ναυτικοί στον μανιασμένο κάβο Μαλέα.
Η κατασκευή του Δίολκου ήταν το αποτέλεσμα αρκετών αποτυχημένων αποπειρών διάνοιξης ενός ισθμού, ο οποίος θα ένωνε τους δύο κόλπους, αλλά ένα τέτοιο τεράστιο έργο ήταν φυσικό να μην ολοκληρωθεί ποτέ λόγω των δυνατοτήτων της εποχής.

---

 

---

Ο πρώτος που είχε την ιδέα διάνοιξης ενός Ισθμού ήταν ο γνωστός τύραννος της Κορίνθου, Περίανδρος (6 ος αιώνας π.χ. ) και τον ακολούθησαν οι: Δημήτριος ο Πολιορκητής, Ιούλιος Καίσαρας, αυτοκράτορες Γάϊος και Αδριανός, Γάϊος Καλιγούλας και ο Νέρωνας. Ο τελευταίος μάλιστα, το 67 π.Χ. πραγματοποίησε τα εγκαίνια της διάνοιξης του ισθμού σκάβοντας με μια χρυσή αξίνα και μεταφέροντας μια χούφτα χώμα, υπό τη συνοδεία της μπάντας.
Η κάθε αποτυχημένη απόπειρα επιδείκνυε στους επίδοξους κατασκευαστές του Ισθμού τη χρησιμότητα του Διολκού. 
Ενός λιθόστρωτου δρόμου που κατασκευάστηκε επί τυραννίας του Περίανδρου κι ένωνε τα δύο μεγάλα λιμάνια της Μεσογείου θάλασσας. Ο δρόμος αυτός χρησιμοποιήθηκε για τη "διίσθμιση" , το πέρασμα των πλοίων από το Σαρωνικό, στον Κορινθιακό Κόλπο. Το λιθόστρωτο του οποίου το ακριβές μήκος δε γνωρίζουμε, χρονολογείται στο 600 π.Χ. και εξακριβώθηκε από τα θραύσματα (κομμάτια) αγγείων και χαραγμένων γραμμάτων στις πλάκες που χρησίμευαν ως πινακίδες κυκλοφορίας.

---

Στο βάθος ο Κορινθιακός Κόλπος

---

Ο Δίολκος ήταν ένας δρόμος πλάτους 3,50 - 5,00 μέτρων, στη μέση του οποίου υπήρχαν αυλακώσεις που πάνω τους κυλούσαν οι πλατφόρμες, οι οποίες μετέφεραν τις τριήρεις και άλλα σκάφη. Οι αυλακώσεις αυτές (λούκια) ήταν δύο και ονομάζονταν "ολκοί" και σκοπός τους ήταν να μην εκτροχιάζονται οι πλατφόρμες με τα πλοία, ειδικά στις στροφές, καθώς η διαδρομή ήταν μεγάλη και ο δρόμος ελισσόταν ανάμεσα από λόφους. Από τα αυλάκια πήρε και το όνομά της η οδός Δίολκος (δυο λούκια). Δυστυχώς κατά τις ανασκαφές που έγιναν δεν βρέθηκε παρά μόνο ένα μικρό τμήμα της οδού και μέχρι στιγμής δεν έχουν βρεθεί τα ίχνη των μηχανισμών που χρησίμευαν να έλκουν οι δούλοι τις πλατφόρμες με τα σκάφη. Οι όγκοι των χωμάτων από τη διάνοιξη του Ισθμού, έχουν θάψει τα πάντα. Την ύπαρξη μηχανισμών γνωρίζουμε από τη μαρτυρία του Θουκυδίδη που αναφέρει ότι οι "πρώτοι που έφτασαν στον Ισθμό ήταν οι Λακεδαιμόνιοι και άρχισαν να κατασκευάζουν μηχανές για να σύρουν τα καράβια"...

---

Στο βάθος ο Σαρωνικός Κόλπος

---

  

  

---

Κορινθιακός Κόλπος

---

Στο σχεδιάγραμμα του Γερμανού ερευνητή Walter Werner, η διαπιστωμένη διαδρομή του Δίολκου.

---

Source:
http://www.kazam.gr/

http://pietris.wordpress.com/
http://www.in.gr/

ΕΞΟΥΣΙΑ & ΑΠΛΗΣΤΙΑ

ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΧΩΡΙΟ

(21ος αιώνας)

Σε ένα παγκόσμιο χωριό, όπως και στα πρωτόγονα χωριά, μπορούμε πάντα να ακούμε και να βλέπουμε ο ένας τον άλλον, να γνωρίζουμε πάρα πολλά ο ένας για τον άλλον, να αλληλοεπηρεαζόμαστε, ακόμα κι αν ο «άλλος» ζει σε διαφορετικό ημισφαίριο. Αυτή η νέα κατάσταση πραγμάτων αναπτύχθηκε μέσα στον 20ό αιώνα με το τηλέφωνο, τον τηλέγραφο, το ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση και τις αερομεταφορές· αναπτύχθηκε ταχύτατα μετά την εφεύρεση του τρανζίστορ, το 1947,* που οδήγησε στα μικροτσίπς, σε μικροσκοπικά φορητά τηλέφωνα, έξυπνες βόμβες, κατασκόπους δορυφόρους και δορυφόρους οι οποίοι στιγμιαία μεταφέρουν χρήματα, μεταδίδουν ειδήσεις, θεάματα, διαφημίσεις και αγγελίες σε όλη τη γη.

Οι ΗΠΑ είναι βασικός προμηθευτής ψυχαγωγίας με διεθνή απήχηση· επίσης, προμηθευτής ειδήσεων σε ολόκληρο των κόσμο (π.χ CNN) κύριος δημιουργός της μόδας και της μουσικής που απευθύνονται στο ευρύ κοινό· η έδρα των περισσοτέρων παγκόσμιων εταιρειών από οποιοδήποτε άλλο κράτος. Όχι μόνο οι ίδιοι οι Αμερικανοί αλλά και πολλοί άλλοι σε όλο τον κόσμο θεωρούν τις ΗΠΑ ως τη μόνη δύναμη που είναι ικανή να επιλύσει τα προβλήματα ή ως τη δύναμη που προκαλεί αυτά τα προβλήματα.

Πολυεθνικές εταιρείες κολοσσοί παίρνουν αποφάσεις που συνήθως έπαιρναν τα κράτη. Μια εταιρεία κολοσσός των ΗΠΑ πουλάει μια θυγατρική της σε άλλη χώρα. Οι υπηρεσίες έρευνας και μάνατζεμεντ παρέχονται στη θυγατρική από τη μαμά-αμερικανική. Για τις υπηρεσίες αυτές η μη αμερικανική θυγατρική επιφορτίζεται με ένα ποσό ίσο με τα κέρδη της. Επομένως τα κέρδη αυτά μεταφέρονται στις ΗΠΑ. Μεγάλες εταιρείες σε άλλες πλούσιες χώρες εκτός ΗΠΑ δρουν κατά τον ίδιο τρόπο - είναι φυσιολογική επιχειρησιακή πρακτική. Όλες, πάντως, οι πραγματικά μεγάλες εταιρείες γίνονται παγκόσμιες, πολυεθνικές, αποσπασμένες από τα εθνικά κράτη.
Οι εταιρείες αυτές, όσο είναι δυνατό, πηγαίνουν εκεί που η φορολογία είναι πιο χαμηλή, το εργατικό δυναμικό πάμφηνο, η νομοθεσία για το περιβάλλον και την εργασία ελλιπέστατη· το κάνουν αυτό μέχρι που το χάος ( η άλλη όψη της αχαλίνωτης πλεονεξίας) καθιστά ασύμφορη τη δραστηριότητά τους. Δηλαδή αναζητούν και βρίσκουν νέες διαπραγματευτικές βάσεις δικαιοδοσίας, ώσπου τα χρηματικά τους αποθέματα ισοσταθμίζονται από το κόστος της επιχειρηματικής τους δραστηριότητας υπό αβέβαιους νόμους, με ανελεύθερους πολίτες και διεφθαρμένους θεσμούς.

Στο μεταξύ πολλοί πολίτες δυτικών δημοκρατιών ανακαλύπτουν ότι έχουν να ανταγωνιστούν στην εργασία ανθρώπους της Ανατολής και του Νότου οι οποίοι έχουν μικρή διαπραγματευτική δύναμη και μεγάλη ανάγκη. Επομένως μοιράζεται κάπως ο πλούτος, μολονότι το μεγαλύτερο μέρος καταλήγει στα χέρια μεγάλων αρπάγων. Χαμηλότερα έσοδα και χαμένες φορολογικές πρόσοδοι μπορούν να αναγκάσουν κάποιες προοδευτικές δυτικές χώρες να εγκαταλείψουν σοσιαλιστικά προγράμματα, τα οποία τις καθυστούσαν προηγουμένως αντικείμενο φθόνου των λιγότερων τυχερών. Έτσι, στις πλούσιες χώρες γίνονται διαμαρτυρίες - κυρίως από τους νέους, που καταγγέλλουν την πλεονεξία των εταιρειών, την παγκοσμιοποίηση και την έμφυτη ιδιοτέλεια των υπαιτίων τέτοιων ενεργειών.
... /...

---

* Το τρανζίστορ εφευρέθηκε στα εργαστήρια Μπελ της Νέας Υόρκης από τρεις Αμερικανούς φυσικούς, τους Τζ. Μπαρντίν, Ου. Μπράτεν και Ου. Σόκλεϊ.

---

Από το βιβλίο:
Εξουσία & Απληστία
Μια Σύντομη Ιστορία του Κόσμου
Philippe Gigantès
Εκδοτικός Οίκος: Α.Α. Λιβάνη
Μετάφραση: Μαρία Παππά

---

Philippe Deane Gigantès, Ph.D (16 Αυγούστου 1923 - 9 Δεκεμβρίου 2004) ήταν ήρωας πολέμου, δημοσιογράφος, και γερουσιαστής των Φιλελευθέρων του Καναδά.
Ο Gigantès, ο οποίος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, υπηρέτησε στο Βασιλικό Ναυτικό κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο, έγινε δημοσιογράφος και εργάστηκε στον Observer από το 1946 μέχρι το 1961. Ενώ κάλυπτε τον πόλεμο της Κορέας ως αναταποκριτής πιάστηκε αιχμάλωτος, και πέρασε 33 μήνες σε μια φυλακή της Βόρειας Κορέας.
Το 1984, ενώ εργαζόταν ως editorialist στο Montreal Gazette, διορίστηκε στη Γερουσία του Καναδά από τον Pierre Trudeau, για τον οποίο είχε εργαστεί μεταξύ 1978 και 1980 ως ερευνητής τότε επικεφαλής του Κόμματος των Φιλελευθέρων. Υπηρέτησε στη Γερουσία μέχρι το 75ο έτος της ηλικίας του το 1998.
Ενώ ήταν στη Γερουσία υπηρέτησε σε πολλές επιτροπές, αλλά ήταν ιδιαίτερα υπερήφανος για το έργο του ως προέδρου της adhoc επιτροπής για το μέλλον της εργασίας. Η έκθεσή του έργου αυτού, δόθηκε στη δημοσιότητα από το Κοινοβούλιο με τον τίτλο «Only Work Works» και στα γαλλικά με τίτλο «Il n'y a que le Travail qui Vaille».

---

Saint Anthony's Fire

Στις 17 Αυγούστου του 1951, 250 από τους 4.000 κατοίκους του Pont Saint Esprit τρελάθηκαν, είχαν ψευδαισθήσεις, χτυπιόντουσαν στα κρεβάτια τους, έτρεχαν τρελά στους δρόμους και είχαν έντονο το αίσθημα ότι καιγόντουσαν τα άκρα τους.

Η διάγνωση της τρέλας ήταν ταχύτατη. Όλοι έπασχαν από τη "Φωτιά του Αγ. Αντωνίου", μια φοβερή ασθένεια, η οποία ήταν κοινή κατά το Μεσαίωνα. Η αιτία ήταν: δηλητηρίαση από ένα μύκητα (ergot), που μεγαλώνει στη σίκαλη.

Ο μύκητας μόλυνε το αλεύρι της σίκαλης το οποίο χρησιμοποιήθηκε για την παρασκευή ψωμιού.

Το Ergot (ερυσιβώδης όλυρα) περιέχει μια χημική ουσία που κάνει τους πάσχοντες να τρέχουν έξαλλοι και προκαλεί γάγγραινα των χεριών και των ποδιών, λόγω της κακής ροής του αίματος προς τα άκρα. Αν δεν γίνει θεραπευτική αγωγή (και αυτό δεν ήταν δυνατόν το Μασαίωνα), τα θύματα νιώθουν να καίγονται και τα δάκτυλά τους, χεριών και ποδιών, πέφτουν.

Ergot of Rye : Ένα φυτό-δηλητήριο που χρησιμοποιείται στη φαρμακολογία για την ενίσχυση της σεξουαλικότητας.
Ergot είναι το κοινό όνομα ενός μύκητα του γένους Claviceps, ο οποίος ζει παρασιτικώς σε ορισμένα δημητριακά. (σίκαλη, σιτάρι, βρώμη) και χλόη.
Είναι παθογόνος οργανισμός για τον οικοδεσπότη του, (μπορεί να μειώσει την παραγωγή των σιτηρών), καθώς και για τους ανθρώπους ή τα ζώα, τα οποία θα τύχει να τον καταναλώσουν, σε μορφή σανού.
Η ασθένεια που μπορεί να προκαλέσει ονομάζεται ergotism.
Το Ergot είναι όμως και μια μεγάλη πηγή για τη θεραπευτική βιομηχανία φαρμάκων.
Ο μύκητας αυτός διαμορφώνει ένα sclerotium το χειμώνα και αυτή η μικρή δομή είναι εκείνη η οποία αναφέρεται συνήθως ως ergot. Υπάρχουν περίπου 50 γνωστά είδη Claviceps, τα περισσότερα από τα οποία ενδημούν στις τροπικές περιοχές.

Albert Hofmann, 11 Ιανουαρίου 1906 - 29 Απριλίου 2008

Όπως για τους περισσότερους μεγάλους φαρμακολογικούς πόρους, το Εrgot είναι ένα ισχυρότατο δηλητήριο. Πιο συγκεκριμένα πολλά Εrgot αλκαλοειδή έχουν μια δηλητηριώδη επίδραση στο κεντρικό νευρικό σύστημα, και το οποίο παρεμποδίζει σοβαρά τη λειτουργία των νευροδιαβιβαστών. Και εδώ επίσης βρίσκεται η μεγάλη υπόσχεση του Εrgot ως φάρμακο.

Το Εrgot είναι παλιό μέλος των medica materia. Έχει χρησιμοποιηθεί στην παραδοσιακή ιατρική και έχει μελετηθεί επιστημονικά πάνω από 50 χρόνια. Μεταξύ εκείνων που μελέτησαν το Εrgot και τα παράγωγά του, ήταν ο Ελβετός φαρμακοποιός Albert Hofmann, στου οποίου τα πειράματα οφείλεται η ανακάλυψη του LSD, ένα παράγωγο που παρεμποδίζει έντονα την σεροτονίνη των νευροδιαβιβαστών.

---

Στον τομέα της συμβατικής ιατρικής, τα παράγωγα του Εrgot, χρησιμοποιούνται συνήθως σήμερα, για τη δυνατότητά τους να ενισχύσουν έναν άλλο νευροδιαβιβαστή, τη ντοπαμίνη. Μια ανεπάρκεια ντοπαμίνης είναι μια κοινή σοβαρή ιατρική κατάσταση, η ασθένεια του Parkinson.
Ενώ Εrgot παράγωγο του LSD χρησιμοποιείται αποκλειστικά σχεδόν, ως ψυχαγωγικό (ευφορικό) φάρμακο με σχεδόν καμιά χρήση στη συμβατική ιατρική, η ντοπαμίνη, που ενισχύει τα παράγωγα του Εrgot, πωλείται στα φαρμακεία σε όλο τον κόσμο.
Το Εrgot σαν ασθένεια των σιτηρών είχε περιγραφεί από το 1800, αλλά η σύνδεση του συγκεκριμένου μύκητα με τις επιδημίες μεταξύ των ανθρώπων και των ζώων ήταν γνωστή αρκετά χρόνια πριν απ΄ αυτό.
Η δηλητηρίαση ανθρώπων λόγω κατανάλωσης ψωμιού σίκαλης, το οποίο είχε γίνει από δημητριακά μολυσμένα με τον μύκητα Εrgot, ήταν κοινή στην Ευρώπη το Μεσαίωνα. Η επιδημία ήταν γνωστή ως «Η Φωτιά του Αγίου Αντωνίου».

Υποστηρίζεται ότι τα υστερικά συμπτώματα των νέων γυναικών του Σάλεμ ήταν αποτέλεσμα της κατανάλωσης μολυσμένης από Εrgot, σίκαλης.

“Ο Μεγάλος Φόβος” στη Γαλλία κατά τη διάρκεια της επανάστασης, έχει συνδεθεί επίσης από μερικούς ιστορικούς με την επιρροή του Εrgot. Ο βρετανός συγγραφέας John Grigsby υποστηρίζει ότι η παρουσία Εrgot στα στομάχια μερικών από τα αποκαλούμενα bog-bodies (ανθρώπινα υπολείμματα από την εποχή του σιδήρου στην τύρφη από τα έλη της Β.Α. Ευρώπης) αποκαλύπτει ότι το Εrgot, ήταν μια φορά ένα τελετουργικό ποτό σε μια προϊστορική λατρεία γονιμότητας παρόμοια με την λατρεία των Ελευσινίων μυστηρίων της Αρχαίας Ελλάδας. Εκτιμάται ότι ο Κυκεών, το ποτό που καταναλωνόταν από τους συμμετέχοντες των Ελευσινίων, πιθανώς να έχει βασιστεί στο παραισθησιογόνο Εrgot, εξ αιτίας της μολυσμένης σίκαλης από την οποία παρασκευαζόταν.

---

Albert Hofmann

---

Source:

www.botany.hawaii.edu/

www.wikipedia.org/

http://www.medicinenet.com/script/main/art.asp?articlekey=14891#

http://fr.wikipedia.org/wiki/Pont-Saint-Esprit

Αναζητώντας την αιώνια ζωή

Στο Βρετανικό Μουσείο, στο τμήμα το αφιερωμένο στην Αίγυπτο, υπάρχει ένας τεράστιος όγκος εκθεμάτων πραγματικά αξιοζήλευτος.
Έμεινα αρκετές ώρες μελετώντας τα ταφικά εκθέματα που αφορούν στην

μουμιοποίηση των νεκρών. Υπάρχουν  λεπτομερείς εξηγήσεις, αν θες να

εμβαθύνεις στο θέμα, καθώς και οπτικοακουστικό υλικό.

Στην συνέχεια ψάχνοντας στοιχεία στο διαδίκτυο, βρήκα μια ενδιαφέρουσα

ανάλυση στο παρακάτω link. Αξίζει να το μελετήσετε.

http://magda.livepage.gr/

---

Στην Αρχαία Αίγυπτο λοιπόν, σύμφωνα με τις νεκρικές δοξασίες, ο νεκρός πρέπει να κάνει ένα μεγάλο ταξίδι. Στα αρχαία Αιγυπτιακά η έννοια νεκρός δεν υπάρχει, αντικαθίσταται από την λέξη "δυτικός" επειδή οι νεκρικές σωροί ταξίδευαν ως τη δυτική όχθη του Νείλου για να ακολουθήσουν οι νεκρικές φροντίδες. Στο σημείο αυτό υπάρχουν όλες οι εγκαταστάσεις (εργαστήρια) και φυσικά οι άνθρωποι που θα τα φροντίσουν όλα αυτά.

Μια ολόκληρη συντεχνία, σεβαστή από το λαό, κρατικών τεχνιτών, οι οποίοι είναι εγκατεστημένοι εδώ, ζει και εργάζεται, μακριά από την πόλη εξ αιτίας της δυσοσμίας φυσικά, αλλά και για λόγους υγιεινής. Είναι οι άνθρωποι που κατείχαν ιερές δυνάμεις και εξουσία.

Εδώ ο νεκρός ταριχεύεται, στολίζεται με πολύτιμα κοσμήματα, εξαγνίζεται και στη συνέχεια θάβεται με τα πράγματά του (κτερίσματα), αναθήματα και προσφορές. Ίσως και τους δούλους και τις γυναίκες του.
Όλα αυτά γίνονται, ώστε να είναι έτοιμος για την επόμενη, καλύτερη ζωή!
Επίκεντρο της νεκρικής τους φιλοσοφίας δεν ήταν ο θάνατος, αλλά η ζωή "μετά".
Οι Αιγύπτιοι άρχισαν να ασχολούνται με την ταρίχευση των οστών μεταξύ του 2600-2500 π.Χ.

Ο Πατέρας της Ιστορίας, ο Ηρόδοτος, αναφέρει: "όταν πεθάνει κάποιος επίσημος, οι γυναίκες του σπιτιού αλείφουν τα κεφάλια τους με χώμα. Έπειτα εγκαταλείπουν τη νεκρή σωρό, βγαίνουν από τα σπίτια με ανασηκωμένους χιτώνες, ξεσκεπάζουν τα στήθη τους και χτυπιούνται. Μετά από αυτές τις τελετές στέλνουν το σώμα για βαλσάμωμα".

---

Ο ίδιος συγγραφέας μας πληροφορεί   ότι υπήρχαν διαβαθμίσεις στη μουμιοποίηση: Ακριβή, μέτρια και πολύ οικονομική! Εδώ γίνεται σαφές ότι οι άνθρωποι του λαού, η ασθενέστεοη οικονομική τάξη, αφήνονταν στη μοίρα της, σε αντίθεση με τους ευγενείς, τους κρατικούς υπαλλήλους και τους ιερείς.

Η τεχνική, που μόνον υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε, βελτιώνεται με την πάροδο του χρόνου. Απαραίτητα υλικά, σύμφωνα με αυτά που γράφονταν στον αιγιπτυακό πάπυρο Ριντ, για την ταρίχευση, ήταν το ρετσίνι, το νάτριο (άσφαλτος και πίσσα) και αρωματικό λάδι:

"Πιθανότατα το νεκρό σώμα πλενόταν και αρωματιζόταν με αρωματικά έλαια και
αλατούχες και ασφαλτούχες ουσίες, πριν ξεκινήσει η κυρίως διαδικασία. Το νεκρό
σώμα, στη συνέχεια, τοποθετείται στο τραπέζι της ανατομίας, και γίνεται μικρή
τομή στην αριστερή κοιλιακή χώρα, όχι μεγαλύτερη από 10 εκατοστά. Το εργαλείο
της τομής είναι ένα απλό λίθινο κοφτερό εργαλείο, ενώ, ακολούθως, με ειδικό
ορειχάλκινο εργαλείο το χέρι του ειδικού αφαιρεί τα εντόσθια και με τομή
το διάφραγμα, τους πνεύμονες και την καρδιά. Τα εντόσθια διατηρούνταν σε τέσσερα δοχεία, ενίοτε και πολυτελή αλαβάστρινα, τα λεγόμενα ΚΑΝΩΒΙΚΑ αγγεία, παραγεμισμένα με άλμη, ή ακόμη και σε δέματα στα οποία μάλιστα συνηθέστατα τοποθετούνταν και κέρινα ειδώλια του πτηνόμορφου θεού Ώρου, ως αποτρόπαιου εναντίον του θεού Τυφώνος (Σηθ)...Κι αν αναρωτιέστε που κατέληγε το περιεχόμενο του εγκεφάλου, εκεί που στην σημερινή επιστημονική θεωρία εδρεύει η γνώση και η ευφυΐα, δεν είναι δύσκολο να καταλάβετε ότι τότε απλά κατέληγε στα σκουπίδια".

---

 Δεν ξέρω αν, όλοι αυτοί που έτυχαν τέτοιας "περιποίησης", επανήλθαν ποτέ σε κάποια καλύτερη ζωή, αλλά αυτό που κέρδισαν οι επόμενες γενιές, είναι  τα λαμπρά αρχιτεκτονικά οικοδομήματα που θαυμάζουμε στις νεκροπόλεις της Αιγύπτου, και οι επιστήμες.

*Στη θέση της καρδιάς, πάντως, τοποθετούσαν ένα σκαραβαίο ως φυλαχτό.
Για τους αρχαίους Αιγυπτίους, η καρδιά είναι η έδρα της εξυπνάδας και όχι ο εγκέφαλος.

---

Φωτογραφία από :
http://en.wikipedia.org/wiki/Mummy

---

Φωτογραφία από :
http://en.wikipedia.org/wiki/Mummy





* Οι τρεις τελευταίες φωτογραφίες επιλέκτηκαν από τη Wikipedia, διότι οι δικές μου έκαναν φτερά παρέα με το laptop που τις φιλοξενούσε.
Οι παραπάνω που είδατε, τραβήχτηκαν με το κινητό.

---

Αναγνώσματα:

http://www.focusmag.gr/

http://magda.livepage.gr/

http://www.wikipedia.org/

Η Καταιγίδα

---

...Η καταιγίδα που επρόκειτο να ξεσπάσει θα συνέτριβε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Τους κεραυνούς τους έχουμε ήδη ακούσει: Ήταν τα γερμανικά φύλα που είχαν φτάσει στα σύνορα, οι επιδρομές των Κίμβρων και των Τευτόνων, οι πόλεμοι που διεξήγαγαν ο Καίσαρας, ο Αύγουστος, ο Τραϊανός, ο Μάρκος Αυρήλιος και πολλοί άλλοι ενάντια σ΄ αυτά τα φύλα, στην προσπάθειά τους να τα εμποδίσουν να εισβάλουν στην αυτοκρατορία.
Τώρα όμως η καταιγίδα πλησίαζε. Ερχόταν από την άλλη άκρη του κόσμου, μακριά, εκεί όπου ο Κινέζος αυτοκράτορας Τσιν Σι Χουανγκ Τι (Qin Shi Huang ), ο εχθρός της ιστορίας, είχε χτίσει το τείχος του.

---

---

Καθώς οι ασιατικές ορδές ιππέων από τη στέπα δεν μπορούσαν πια να κάνουν επιδρομές στην Κίνα, κινήθηκαν προς τα δυτικά, αναζητώντας νέα μέρη. Αυτοί τη φορά ήταν οι Ούννοι.

---

---

Στη δύση δεν είχαν ξαναδεί τέτοιες φυλές – μικρόσωμοι κίτρινοι άνθρωποι με σκιστά μάτια και τρομακτικές ουλές στο πρόσωπο τους. Ήταν σαν Κένταυροι, αφού σχεδόν ποτέ δεν ξεκαβαλίκευαν τα μικρόσωμα και γρήγορα άλογά τους – πολλές φορές πάνω στα άλογά τους κοιμόνταν, έκαναν τα συμβούλιά τους ή έτρωγαν, ιππεύοντας με το ωμό κρέας κάτω από τη σέλλα τους για να μαλακώσει.

---

---

Έκαναν επίθεση με τρομακτικά ουρλιαχτά και υπό τον ήχο του μανιασμένου καλπασμού, ρίχνοντας στους εχθρούς τους τα βέλη σαν βροχή. Μετά έκανα μεταβολή κι έφευγαν σαν αστραπή. Αν οι εχθροί τους τους έπαιρναν στο κατόπι, οι Ούννοι, όπως κάθονταν στην σέλα, γύριζαν τον κορμό τους κι έριχναν προς τα πίσω στο διώκτη τους. Ήταν πιο γρήγοροι, δόλιοι και αιμοδιψείς από οποιαδήποτε άλλη φυλή. Μέχρι και οι γενναίοι Γερμανοί τράπηκαν σε φυγή όταν ήρθαν αντιμέτωποι μαζί τους.

---

Μια από αυτές τις γερμανικές φυλές, οι Βησιγότθοι, θέλησε να βρει καταφύγιο στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η οποία τους δέχτηκε. Σύντομα όμως ξέσπασε λιμός, έτσι η κατάσταση δεν άργησε να οδηγήσει σε πόλεμο με τους φιλοξενούμενους της αυτοκρατορίας. Οι Βησιγότθοι προχώρησαν ως την Αθήνα, την οποίαν λεηλάτησαν, έπειτα κινήθηκαν προς την Κωνσταντινούπολη, και τελικά το 410 μ.Χ. Αφού συσπειρώθηκαν γύρω από το βασιλιά τους Αλάριχο, στράφηκαν προς την Ιταλία και κατέκτησαν τη Ρώμη.

---

---

Όταν ο Αλάριχος πέθανε κινήθηκαν προς το βορρά κι έφτασαν πρώτα στη Γαλατία και στη συνέχεια στην Ισπανία, όπου εγκαταστάθηκαν. Για να αμυνθούν ενάντια στους Βησιγότθους, οι Ρωμαίοι αναγκάστηκαν να ανακαλέσουν στρατεύματα από τα συνοριακά οχυρά στη Γαλατία και τη Βρετανία, το Ρήνο και το Δούναβη. Έτσι τα πολυάριθμα γερμανικά φύλα, που περίμεναν αυτή τη στιγμή εδώ και αιώνες, όρμησαν μέσα στην Αυτοκρατορία.

---

Σουηβοί, Φράγκοι και Αλαμαννοί πέρασαν το Ρήνο με τα κάρα τους που έτριζαν καθώς τα έσερναν τα βόδια, μιας και ήταν φορτωμένα με τις γυναίκες και τα παιδιά και όλο το βιος τους. Γιατί ακόμα και όταν ηττούνταν πίσω τους ακολουθούσαν νέα φύλα, Τα οποία στο τέλος κατάφερναν να νικήσουν. Χιλιάδες σκοτώνονταν, αλλά δεκάδες χιλιάδες ακολουθούσαν.

---

---

Η εποχή αυτή ονομάζεται εποχή της μετανάστευσης των φύλων. Ήταν η καταιγίδα που διέλυσε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και την οδήγησε σε αφανισμό. Γιατί τα γερμανικά φύλα δεν σταμάτησαν όταν έφτασαν στη Γαλατία και την Ισπανία. Οι Βάνδαλοι π.χ. διέσχισαν την Ιταλία, πέρασαν τη Σικελία και κατέβηκαν στην Αφρική. Κατέλαβαν την αρχαία Καρχηδόνα το 439 μ. Χ. και έστησαν εκεί μια ναυτική βάση, από την οποία εξορμούσαν τα πειρατικά τους πλοία για να κάψουν και να λεηλατήσουν τις παράκτιες πόλεις. Ακόμα και η Ρώμη λεηλατήθηκε φρικτά από τους Bανδάλους. Σήμερα μιλάμε ακόμα για «βανδαλισμούς», αν και οι Βάνδαλοι δεν ήταν χειρότεροι από άλλα φύλλα. //…

---

---

Το παραπάνω κείμενο είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο του E.H. Gombrich.
Μικρή ιστορία του κόσμου.

Κατάφερε να αφηγηθεί την ιστορία της ανθρωπότητας από την εποχή του λίθου έως την εποχή της πυρηνικής ενέργειας, σύντομα περιεκτικά, αλλά και με πειστικό τρόπο για τους νεαρούς αναγνώστες του. Ζωντανεύει με γλώσσα απλή και γλαφυρή την ιστορία του κόσμου, τα επιτεύγματα του ανθρώπου, τη μετάβαση από την μια ιστορική περίοδο στην άλλη, τις σημαντικότερες προσωπικότητες και συγκρούσεις με τέτοιο τρόπο, που ο αναγνώστης συλλαμβάνει αμέσως αυτή την μακρά και περίπλοκη πορεία.

Εικόνες από τη wikipedia.org και google/images

ΚΙΝΑ, πριν από τους Ολυμπιακούς

Όταν ήμουν μαθητής, η Κίνα ήταν για μας «η άκρη του κόσμου». Το πολύ πολύ να είχαμε δει μερικές ζωγραφιές πάνω σε φλιτζάνια τσαγιού ή βάζα, κι έτσι φανταζόμασταν μια χώρα με βλοσυρά ανθρωπάκια με μακριές κοτσίδες, με υπέροχους κήπους και τοξωτά γεφύρια, με πυργίσκους που από την κορυφή τους κρέμονταν καμπανίτσες που ηχούσαν.


Φυσικά ποτέ δεν υπήρξε μια τέτοια παραμυθένια χώρα, παρ΄ όλο που είναι αλήθεια ότι οι Κινέζοι ήταν αναγκασμένοι για τριακόσια περίπου χρόνια να έχουν τα μαλλιά τους πλεγμένα κοτσίδα, και ότι πρωτοέγιναν γνωστοί στην Ευρώπη από τα μικρά, κομψά αντικείμενα από πορσελάνη και φίλντισι που κατασκεύαζαν οι επιδέξιοι τεχνίτες τους. Οι αυτοκράτορές τους κυβερνούσαν τη χώρα από το ανάκτορο της πρωτεύουσας παραπάνω από χίλια χρόνια. Οι θρυλικοί Κινέζοι αυτοκράτορες αυτοαποκαλούνταν «γιοι του ουρανού», όπως οι Αιγύπτιοι φαραώ ονομάζονταν «γιοι του ήλιου».
Πριν 2500 χρόνια τίποτε απ΄ όλα αυτά δεν είχε ακόμα συμβεί, αν και η Κίνα ήταν από τότε ένα πανάρχαιο, αχανές βασίλειο. Στα χωράφια της καλλιεργούσαν ρύζι και σιτάρι πολλά εκατομμύρια ακούραστοι χωρικοί, ενώ στις μεγάλες πόλεις οι άνθρωποι περιδιάβαιναν στους δρόμου ντυμένοι με μεγαλοπρεπή μεταξωτά ενδύματα.

…Τελικά το 221 π.Χ. επικράτησε ένας – ο Τσιν Σι Χουάνγκ Τι (Qin Shi Huang), ο πρώτος αυτοκράτορας ολόκληρης της Κίνας, ο οποίος αυτοαποκαλούνταν «γιος του ουρανού». Κι επειδή η αυτοκρατορία ήταν τόσο μεγάλη που σε κάθε άκρη της μιλούσαν διαφορετικοί γλώσσα, είναι βέβαιο ότι θα είχε καταρρεύσει αν δεν υπήρχε κάτι κοινό να τους συνδέει όλους. Αυτή ήταν η γραφή.
«Μια στιγμή» θα πεις «τι νόημα έχει η κοινή γραφή όταν υπάρχουν διαφορετικές γλώσσες, οπότε κανείς δεν μπορεί να διαβάσει και να καταλάβει τι είναι γραμμένο;». Όμως η κινέζικη γραφή είναι κάτι το εντελώς μοναδικό: Μπορείς να τη διαβάσεις ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνεις ούτε λέξη από τη γλώσσα. Αυτό είναι μαγεία, θα πεις. Όχι, κάθε άλλο, δεν είναι τόσο περίπλοκο. Αντί για λέξεις γράφεις πράγματα. Αν θέλεις να γράψεις «ήλιος», κάνεις μια ζωγραφιά κάπως έτσι 日. Αυτό τώρα μπορείς να το προφέρεις «ήλιος», ή « sonne » στα γερμανικά, ή «sun» στα αγγλικά, ή ακόμα και «jin» στα μανδαρινικά, παραμένει όμως κατανοητό στον καθένα που ξέρει το χαρακτήρα.
Ας πούμε ότι θέλεις να γράψεις «δέντρο». Σχεδιάζεις πάλι πολύ απλά με δυο τρεις γραμμούλες, ένα δέντρο κάπως έτσι : 木 . Στα μανδαρινικά προφέρεται «mu», αλλά δεν χρειάζεται να το ξέρεις αυτό για να καταλάβεις πως λέει «δέντρο».
«Ωραία» θα μου πεις «με τα πράγματα μπορώ να καταλάβω πως γίνεται, απλώς τα ζωγραφίζουμε. Τι κάνουμε όμως άμα θέλουμε να γράψουμε «άσπρο»; Χρωματίζουμε το χαρτί με άσπρη μπογιά; Ή άμα θέλουμε να γράψουμε «ανατολή»; . Κι όμως, θα δεις πως υπάρχει λογική. Γράφεις άσπρο απλώς ζωγραφίζοντας κάτι λευκό –π.χ. μια αχτίδα του ήλιου: `日:. Μια γραμμή που βγαίνει από τον ήλιο σημαίνει «άσπρο», «weib» στα γερμανικά, «white» στα αγγλικά και πάει λέγοντας. «Και την ανατολή»; Η ανατολή είναι εκεί που ξεπροβάλλει ο ήλιος πίσω απ΄ τα δέντρα. Έτσι κάνω μια ζωγραφιά με την εικόνα του ήλιου πίσω απ΄ αυτήν του δέντρου: 日木

Το παραπάνω κείμενο είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο του E.H. Gombrich.

Μικρή ιστορία του κόσμου.

Κατάφερε να αφηγηθεί την ιστορία της ανθρωπότητας από την εποχή του λίθου έως την εποχή της πυρηνικής ενέργειας, σύντομα περιεκτικά, αλλά και με πειστικό τρόπο για τους νεαρούς αναγνώστες του. Ζωντανεύει με γλώσσα απλή και γλαφυρή την ιστορία του κόσμου, τα επιτεύγματα του ανθρώπου, τη μετάβαση από την μια ιστορική περίοδο στην άλλη, τις σημαντικότερες προσωπικότητες και συγκρούσεις με τέτοιο τρόπο, που ο αναγνώστης συλλαμβάνει αμέσως αυτή την μακρά και περίπλοκη πορεία.

Εικόνες από τη wikipedia.org

http://en.wikipedia.org/wiki/Chinese/

ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Οι βασιλικοί γάμοι
Μια τελετή στην παλιά Αθήνα σαν γύφτικο παζάρι

---

Το 1889 γίνονται στη μικρή και ταλαίπωρη Αθήνα οι γάμοι του διαδόχου Κωνσταντίνου, γιου του βασιλιά Γεωργίου του Α΄. Ο νεαρός διάδοχος παντρεύεται την πριγκίπισσα Σοφία, αδελφή του Γερμανού αυτοκράτορα Γουλιέλμου.

---

Η βασιλική αυλή επιθυμεί έναν περίλαμπρο γάμο, ενώ η οικονομική κατάσταση του κράτους είναι οικτρή. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο πρωθυπουργός Χαρίλαος Τρικούπης θα πει το "δυστυχώς επτωχεύσαμεν", τώρα όμως δίνει στα ανάκτορα όσα λεφτά ζητούν, για να μην έχει αντιπάλους τους πανίσχυρους βασιλείς.

Αυτό που έγινε σε κείνους τους γάμους ήταν απερίγραπτο και έδωσε για μήνες τροφή στους καυστικούς χρονογράφους της εποχής. Για τη μεγάλη πομπή του γάμου, που οι βασιλείς ήθελαν να έχει την μεγαλοπρέπεια της αγγλικής αυλής, επιστράτευσαν με το ζόρι τους αμαξάδες και τους ιδιοκτήτες κάρων της Αθήνας και του Πειραιά.
Οι κουτσαβάκηδες, που μέχρι τότε εκτελούσαν μεταφορές, υποχρεώθηκαν να ράψουν όπως όπως λιβρέες του παλατιού, να στολίσουν με χρυσαφιά κουβούκλια τα κάρα τους και να βάλουν λοφία πάνω στα κεφάλια των ψωραλέων μουλαριών τους. Η εικόνα όπως την περιγράφη ο Νέος Αριστοφάνης, περίφημο σατιρικό φύλλο της εποχής, ήταν απίστευτα γελοία. Για να μην περάσει η πομπή των νεονύμφων από από τους λασπωμένους χωματόδρομους της Αθήνας, τους έστρωσαν με όσα χαλιά βρήκαν στην επικράτεια, με αποτέλεσμα το σόου να μοιάζει περισσότερο με γύφτικο παζάρι παρά με βασιλικούς γάμους.

---

Οι βασιλείς κάλεσαν για να παρακολουθήσουν τους γάμους όλους τους εστεμμένους της οικουμένης. Έγινε μάλιστα και ένα σοβαρό διπλωματικό επεισόδιο με το σάχη της Περσίας, ο οποίος είχε προσκληθεί επισήμως. Πήρε το δρόμο να έρθει, αλλά παρέμεινε στην Κωνσταντινούπολη, όταν η πρεσβεία του τον ειδοποίησε ότι μέσα στο πρόγραμμα των γάμων ήταν να παρακολουθήσουν οι καλεσμένοι και την παράσταση της αρχαίας τραγωδίας Πέρσαι. Ο ανατολίτης εστεμμένος θεώρησε προσβλητικό να υποχρεωθεί να παρακολουθήσει μια παράσταση στην οποία οι αρχαίοι Έλληνες σαρώνουν τους προγόνους του και απεχώρησε χολωμένος. Όσο για το γαμήλιο δώρο του ελληνικού κράτους προς το πριγκηπικό ζεύγος, ξέρετε τι ήταν; Διακόσιες πενήντα χιλιάδες στρέμματα στην περιοχή της Μανωλάδας στην Ηλεία, μια από τις πιο εύφορες περιοχές της Πελοποννήσου,την οποία οι Τούρκοι ονόμαζαν "κιουτσούκ Μισίρ", δηλαδή Μικρή Αίγυπτο.

Βέβαια βασιλείς δεν έχουμε πλέον, αλλά σε όλα τα υπόλοιπα, και κυρίως στην αισθητική, κάθε ομοιότητα με την εποχή μας είναι εντελώς τυχαία και πέραν των προθέσεων του ιστορικού.

---

Το παραπάνω κείμενο είναι ένα κεφάλαιο από το βιβλίο του Δ. Καμπουράκη "ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ ΙΣΤΟΡΙΑ", των εκδόσεων Πατάκη. Το πρώτο βιβλίο, διότι ακολούθησε και δεύτερο.

---

Φωτογραφίες:
http://www.haef.gr/chilias/greek/gre/old-athens/oldath-1.html
http://www.pbase.com/kkranis/image/23301124
http://el.wikipedia.org/
http://www.imageshack.gr/view.php?file=t4tj50iwyeuetnr2l5uv.jpg

---