Simone De Beauvoir

Είναι άδικο να θυμόμαστε τη Σιμόν ντε Μπωβουάρ ως σύντροφο του Ζαν-Πωλ Σαρτρ. Δεν υπήρξε απλώς η γυναίκα στο πλευρό ενός διάσημου άνδρα. Είναι άδικο γιατί ­ αν μη τι άλλο ­ συγκαταλέγεται στα πρόσωπα που βελτίωσαν τη θέση της γυναίκας στη δυτική κοινωνία. Ετσι, ακόμη και αν τα κείμενά της φαίνονται σήμερα υπερβολικά, ακόμη και αν ο φεμινισμός αντιμετωπίζεται πλέον καχύποπτα, ακόμη και αν δεν ζήσαμε τη μετάβαση σε μια προοδευτική κοινωνία, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τον ρόλο της. Σε αυτή και σε κάποιες άλλες «σουφραζέτες» του 20ού αιώνα χρωστούν οι γυναίκες του 21ου την ελευθερία να μιλούν δημόσια για το σώμα τους, για τις ερωτικές τους περιπέτειες, για την επιλογή τους να συζούν αντί να παντρεύονται. Της χρωστάμε επίσης το καλό παράδειγμα του διανοουμένου που επεμβαίνει με εύστοχα σχόλια στην πολιτική ζωή (ρόλος που στις ημέρες μας έχει εκλείψει...). Τέλος, μπορούμε να της αναγνωρίσουμε κάποιες καλές λογοτεχνικές σελίδες σε κείμενα με αυτοβιογραφικά στοιχεία και φιλοσοφική τοποθέτηση. Ισως δεν πρόκειται για πεζογραφικά αριστουργήματα. Ισως τα θεατρικά έργα της έχρηζαν βελτιώσεων. Η Ντε Μπωβουάρ όμως πρέπει να αντιμετωπίζεται ως προσωπικότητα, ως διανοούμενη που έδινε το "παρών" σε κάθε περίσταση (η στάση της, π.χ., στον γαλλοαλγερινό πόλεμο ήταν υποδειγματική). «Η καλεσμένη» (1943) υπήρξε το βιβλίο που την έκανε γνωστή στο αναγνωστικό κοινό, μαζί με τα αυτοβιογραφικά έργα «Οι αναμνήσεις μιας καθώς πρέπει κόρης» (1958), «La force de l' age» (1960) και «La force de choses» (1963). Δημοφιλέστερος τίτλος της όμως πρέπει να θεωρηθεί «Το δεύτερο φύλο» (1949), ένα δοκίμιο για τη θέση της γυναίκας στο μεταπολεμικό κόσμο.

Γεννημένη το 1908 στην πολύ κεντρική λεωφόρο Ρασπάιγ των Παρισίων, οφείλει το «ντε» του ονόματός της στον ευγενή πατέρα της. Ο κύριος Ντε Μπωβουάρ υπήρξε δικηγόρος που θα προτιμούσε να αφήσει τα δικαστικά μέγαρα για να εργαστεί στο θέατρο. Η μητέρα της, από την άλλη, ήταν ένθερμη καθολική μεγαλοαστικής καταγωγής. Η μικρή Σιμόν χρειάστηκε να ενηλικιωθεί για να αναθεωρήσει τις θρησκευτικές απόψεις της και να αναδεχθεί τον αθεϊσμό. Από την αδελφή της, Πουπέτ, κατά δύο χρόνια μικρότερη, διδάχθηκε τη συντροφικότητα. Παρέμειναν φίλες για μια ζωή. Ως «καθώς πρέπει κόρη», η Σιμόν ντε Μπωβουάρ υπήρξε υποδειγματική φοιτήτρια της Σορβόννης. Οι σπουδές Φιλοσοφίας μπορούν να νοηθούν φυσική απόληξη της αστικής κουλτούρας της εποχής. Στα πανεπιστημιακά έδρανα έμελλε να γνωρίσει και τον άνδρα που θα γινόταν ο σύντροφος της ζωής της. Με το πέρας των σπουδών της αποφάσισε, για την οικονομική της αυτονομία, να γίνει καθηγήτρια στο σχολείο. Ετσι, η αίθουσα της διδασκαλίας παρέμεινε επί σειρά ετών ο φυσικός της χώρος. Οταν ταξίδεψε στο Βερολίνο για να συνεχίσει τις σπουδές της, συνδέθηκε με μια νεαρή γυναίκα, την Ολγα, με την οποία σύναψε σχέση και ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ. Η ιστορία τού τρίο καταγράφηκε επίσης σε βιβλίο: κάθε σταθμός της ζωής της έχει καταχωρηθεί στα ιδιότυπα λογοτεχνικά κείμενά της. Η πείρα ως πρώτη ύλη και φιλοσοφική προσέγγιση ως εργαλείο είναι οι κοινοί τόποι στο έργο της. Εντούτοις, δεν υπάρχει αυταρέσκεια στο αυτοβιογραφικό στοιχείο. (Αλλωστε οι σημαντικότερες σελίδες της σύγχρονης γαλλικής λογοτεχνίας είχαν αυτόν τον χαρακτήρα).

Σε ηλικία 41 ετών η Ντε Μπωβουάρ είχε μιλήσει αρκετά για τον εαυτό της, έχοντας συμπληρώσει τέσσερις αυτοβιογραφικούς τόμους, και προχώρησε στη συγγραφή του «Δεύτερου φύλου». Την ταραγμένη, «επαναστατική» δεκαετία του 1960 η Σιμόν ντε Μπωβουάρ υπήρξε πρωθιέρεια της ανατροπής· είχε δε εγκαταστήσει το ιερό της στο περίφημο καφέ Les Deux Magots, τόπο ζυμώσεων, αγορεύσεων, αντιθέσεων. Εμεινε στο πλευρό του Ζαν-Πωλ Σαρτρ ως το τέλος της ζωής του, το 1980. Τον ακολούθησε έξι χρόνια αργότερα. Ενα ζευγάρι-θρύλος. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε είναι άδικο αλλά ταυτόχρονα αυτονόητο να θυμόμαστε την Ντε Μπωβουάρ ως σύντροφό του. Η μνήμη και εκείνου άλλωστε είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη δική της.

---

---

---

---

---

Allain de Botton : Μια πιο καλοσυνάτη και ήπια φιλοσοφική προσέγγιση της επιτυχίας.

---

Ο Allain de Botton βάζει στο μικροσκόπιο τις απόψεις μας σχετικά με την επιτυχία και την αποτυχία και θέτει υπό αμφισβήτηση τις σταθερές, βάσει των οποίων τις ορίζουμε.
Είναι η επιτυχία πάντοτε αποτέλεσμα μόχθου; Και σε τι συνίσταται η αποτυχία;
Επιχειρηματολογεί με ευφράδεια και πνεύμα υπέρ μιας θεώρησης πέρα από κενοδοξίες, με σκοπό την αληθινή ικανοποίηση από την οποιαδήποτε επαγγελματική μας ασχολία.

---

Source: http://www.ted.com/

ΕΞΟΥΣΙΑ & ΑΠΛΗΣΤΙΑ

ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΧΩΡΙΟ

(21ος αιώνας)

Σε ένα παγκόσμιο χωριό, όπως και στα πρωτόγονα χωριά, μπορούμε πάντα να ακούμε και να βλέπουμε ο ένας τον άλλον, να γνωρίζουμε πάρα πολλά ο ένας για τον άλλον, να αλληλοεπηρεαζόμαστε, ακόμα κι αν ο «άλλος» ζει σε διαφορετικό ημισφαίριο. Αυτή η νέα κατάσταση πραγμάτων αναπτύχθηκε μέσα στον 20ό αιώνα με το τηλέφωνο, τον τηλέγραφο, το ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση και τις αερομεταφορές· αναπτύχθηκε ταχύτατα μετά την εφεύρεση του τρανζίστορ, το 1947,* που οδήγησε στα μικροτσίπς, σε μικροσκοπικά φορητά τηλέφωνα, έξυπνες βόμβες, κατασκόπους δορυφόρους και δορυφόρους οι οποίοι στιγμιαία μεταφέρουν χρήματα, μεταδίδουν ειδήσεις, θεάματα, διαφημίσεις και αγγελίες σε όλη τη γη.

Οι ΗΠΑ είναι βασικός προμηθευτής ψυχαγωγίας με διεθνή απήχηση· επίσης, προμηθευτής ειδήσεων σε ολόκληρο των κόσμο (π.χ CNN) κύριος δημιουργός της μόδας και της μουσικής που απευθύνονται στο ευρύ κοινό· η έδρα των περισσοτέρων παγκόσμιων εταιρειών από οποιοδήποτε άλλο κράτος. Όχι μόνο οι ίδιοι οι Αμερικανοί αλλά και πολλοί άλλοι σε όλο τον κόσμο θεωρούν τις ΗΠΑ ως τη μόνη δύναμη που είναι ικανή να επιλύσει τα προβλήματα ή ως τη δύναμη που προκαλεί αυτά τα προβλήματα.

Πολυεθνικές εταιρείες κολοσσοί παίρνουν αποφάσεις που συνήθως έπαιρναν τα κράτη. Μια εταιρεία κολοσσός των ΗΠΑ πουλάει μια θυγατρική της σε άλλη χώρα. Οι υπηρεσίες έρευνας και μάνατζεμεντ παρέχονται στη θυγατρική από τη μαμά-αμερικανική. Για τις υπηρεσίες αυτές η μη αμερικανική θυγατρική επιφορτίζεται με ένα ποσό ίσο με τα κέρδη της. Επομένως τα κέρδη αυτά μεταφέρονται στις ΗΠΑ. Μεγάλες εταιρείες σε άλλες πλούσιες χώρες εκτός ΗΠΑ δρουν κατά τον ίδιο τρόπο - είναι φυσιολογική επιχειρησιακή πρακτική. Όλες, πάντως, οι πραγματικά μεγάλες εταιρείες γίνονται παγκόσμιες, πολυεθνικές, αποσπασμένες από τα εθνικά κράτη.
Οι εταιρείες αυτές, όσο είναι δυνατό, πηγαίνουν εκεί που η φορολογία είναι πιο χαμηλή, το εργατικό δυναμικό πάμφηνο, η νομοθεσία για το περιβάλλον και την εργασία ελλιπέστατη· το κάνουν αυτό μέχρι που το χάος ( η άλλη όψη της αχαλίνωτης πλεονεξίας) καθιστά ασύμφορη τη δραστηριότητά τους. Δηλαδή αναζητούν και βρίσκουν νέες διαπραγματευτικές βάσεις δικαιοδοσίας, ώσπου τα χρηματικά τους αποθέματα ισοσταθμίζονται από το κόστος της επιχειρηματικής τους δραστηριότητας υπό αβέβαιους νόμους, με ανελεύθερους πολίτες και διεφθαρμένους θεσμούς.

Στο μεταξύ πολλοί πολίτες δυτικών δημοκρατιών ανακαλύπτουν ότι έχουν να ανταγωνιστούν στην εργασία ανθρώπους της Ανατολής και του Νότου οι οποίοι έχουν μικρή διαπραγματευτική δύναμη και μεγάλη ανάγκη. Επομένως μοιράζεται κάπως ο πλούτος, μολονότι το μεγαλύτερο μέρος καταλήγει στα χέρια μεγάλων αρπάγων. Χαμηλότερα έσοδα και χαμένες φορολογικές πρόσοδοι μπορούν να αναγκάσουν κάποιες προοδευτικές δυτικές χώρες να εγκαταλείψουν σοσιαλιστικά προγράμματα, τα οποία τις καθυστούσαν προηγουμένως αντικείμενο φθόνου των λιγότερων τυχερών. Έτσι, στις πλούσιες χώρες γίνονται διαμαρτυρίες - κυρίως από τους νέους, που καταγγέλλουν την πλεονεξία των εταιρειών, την παγκοσμιοποίηση και την έμφυτη ιδιοτέλεια των υπαιτίων τέτοιων ενεργειών.
... /...

---

* Το τρανζίστορ εφευρέθηκε στα εργαστήρια Μπελ της Νέας Υόρκης από τρεις Αμερικανούς φυσικούς, τους Τζ. Μπαρντίν, Ου. Μπράτεν και Ου. Σόκλεϊ.

---

Από το βιβλίο:
Εξουσία & Απληστία
Μια Σύντομη Ιστορία του Κόσμου
Philippe Gigantès
Εκδοτικός Οίκος: Α.Α. Λιβάνη
Μετάφραση: Μαρία Παππά

---

Philippe Deane Gigantès, Ph.D (16 Αυγούστου 1923 - 9 Δεκεμβρίου 2004) ήταν ήρωας πολέμου, δημοσιογράφος, και γερουσιαστής των Φιλελευθέρων του Καναδά.
Ο Gigantès, ο οποίος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, υπηρέτησε στο Βασιλικό Ναυτικό κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο, έγινε δημοσιογράφος και εργάστηκε στον Observer από το 1946 μέχρι το 1961. Ενώ κάλυπτε τον πόλεμο της Κορέας ως αναταποκριτής πιάστηκε αιχμάλωτος, και πέρασε 33 μήνες σε μια φυλακή της Βόρειας Κορέας.
Το 1984, ενώ εργαζόταν ως editorialist στο Montreal Gazette, διορίστηκε στη Γερουσία του Καναδά από τον Pierre Trudeau, για τον οποίο είχε εργαστεί μεταξύ 1978 και 1980 ως ερευνητής τότε επικεφαλής του Κόμματος των Φιλελευθέρων. Υπηρέτησε στη Γερουσία μέχρι το 75ο έτος της ηλικίας του το 1998.
Ενώ ήταν στη Γερουσία υπηρέτησε σε πολλές επιτροπές, αλλά ήταν ιδιαίτερα υπερήφανος για το έργο του ως προέδρου της adhoc επιτροπής για το μέλλον της εργασίας. Η έκθεσή του έργου αυτού, δόθηκε στη δημοσιότητα από το Κοινοβούλιο με τον τίτλο «Only Work Works» και στα γαλλικά με τίτλο «Il n'y a que le Travail qui Vaille».

---

Mark Chagall

για την Αν*

Ο Mark Chagall (7 Ιουλίου 1887 - 28 Μαρτίου 1985), ήταν καλλιτέχνης ρωσοεβραϊκής καταγωγής που γεννήθηκε στο Liozno της Λευκορωσίας (τότε Τσαρική Ρωσία), ο μεγαλύτερος από εννέα παιδιά σε μια στενά δεμένη εβραϊκή οικογένεια, με επικεφαλής τον πατέρα του Khatskl (Zakhar) Shagal, έναν έμπορο ρέγγας και τη μητέρα του, Feige-ΙΤΕ.

Αυτή η περίοδος της ζωής του, που περιγράφεται ως ευτυχής αν και φτωχοί, εμφανίζεται με αναφορές σε όλη την καλλιτεχνική του δημιουργία. Το οικογενειακό σπίτι στην Pokrovskaya Street είναι τώρα Μουσείο Marc Chagall.

_________________________________________________________________

Πολιτογραφήθηκε Γάλλος το 1937. Συνδέθηκε με πολλά βασικά Kινήματα Τέχνης και ήταν ένας από τους επιτυχημένους καλλιτέχνες του εικοστού αιώνα.

Σφυρηλάτησε μια μοναδική καριέρα σχεδόν σε κάθε καλλιτεχνικό μέσο, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται πίνακες ζωγραφικής, εικονογραφήσεις βιβλίων, vitraux, σκηνογραφία, κεραμική, ταπισερί και εκτυπώσεις fine art.

O Chagall με τις πληθωρικές και ποιητικές εικόνες έχει τύχει καθολικής αποδοχής. Ο κριτικός τέχνης Robert Hughes τον αποκαλούσε "πεμπτουσία της εβραϊκής τέχνης του εικοστού αιώνα."

Ως πρωτοπόρος του μοντερνισμού και μια από τις μεγαλύτερες μορφές των εικαστικών καλλιτεχνών, απόκτησε δόξα και πλούτη και κατά τη διάρκεια μιας μακράς σταδιοδρομίας δημιούργησε μερικά από τα πιο γνωστά και τα πιο αγαπημένα έργα της εποχής μας.

Το φθινόπωρο του 1909 γνώρισε την Μπέλα Ρόζενφελντ, κόρη Εβραίου κοσμηματοπώλη από την πόλη του Βίτεμπσκ, την οποία παντρεύτηκε τελικά το 1915 και στην οποία είναι αφιερωμένοι αρκετοί από τους πίνακές του.

Τα έργα του Chagall χαρακτηρίζονται έντονα από προσωπικά στοιχεία καθώς και από την «απλοϊκή» ιδιομορφία τους. Η θεματολογία του, κατά βάση ποιητική και φανταστική, είναι βασισμένη κυρίως σε προσωπικά βιώματα, άρρηκτα συνδεδεμένη επίσης με την εβραϊκή του καταγωγή, ενώ είναι χαρακτηριστικό πως σπανίζουν οι προσωπογραφίες.

Κινήθηκε συστηματικά γύρω από τον άξονα της εβραϊκής παράδοσης και του ρωσικού φολκλόρ, αν και στο ύστερο έργο του απομακρύνθηκε ελαφρά, χρησιμοποιώντας θέματα από την αρχαία Ελλάδα, όπως στους πίνακες Πτώση του Ίκαρου (1975) ή Ο μύθος του Ορφέα (1977), καθώς και απλές καθημερινές σκηνές.

Αν και έζησε παράλληλα με την εξέλιξη πολλών κινημάτων της Μοντέρνας Τέχνης το έργο του δύσκολα μπορεί να ενταχθεί σε κάποιο από αυτά.

Θα μπορούσαμε να τον εντάξουμε στο Κίνημα των σουρεαλιστών διότι  ένα μεγάλο μέρος του έργου του αναφέρεται στη φαντασία και τα όνειρα. 

Αν με δύο λέξεις μπορούν να χαρακτηρίσουν το έργο του οι άνθρωποι, θα έλεγαν "χρωμματισμένο όνειρο."

* Για την Αν, που της το είχα υποσχεθεί.

---

source:
Wikipedia
google/images

Brutalisme

Το στυλ Brutalisme περιγράφει ένα αρχιτεκτονικό ύφος, παράγωγο του μοντερνισμού, το οποίο γνωρίζει μεγάλη δημοτικότητα, ανάμεσα στο 1950 και το 1970.
Τα πρώτα δείγματα, εμπνευσμένα για την αρχιτεκτονική brutaliste, είναι τα έργα του Γαλλοελβετού αρχιτέκτονα Le Corbusier, κυρίως της ακτινοβόλου πόλης (1952) και του υπουργικού κτηρίου Chandigarh, στην Ινδία (1953).

---

Ο όρος προέρχεται από το γαλλικό brut=τραχύς, για το beton brut=τραχύ σκυρόδεμα και ο οποίος χρησιμοποιήθηκε από το Le Corbusier για να υποδείξει το υλικό της προτίμησής του.
Είναι στους Άγγλους αρχιτέκτονες Alison και Peter Smithson, στους οποίους οφείλουμε αυτόν το νεολογισμό, στο 1954, αλλά ο όρος δεν γίνεται πραγματικά δημοφιλής, παρά μόνον με τη δημοσίευση του «New Brutalism».
Έργο του κριτικού Reyner Banham, ο οποίος υιοθετεί τη λέξη για να περιγράψει την παρούσα αρχιτεκτονική επανάσταση.

---

Οι δομές του στυλ brutalisme, συντίθεται από γεωμετρικές ορθογώνιες φόρμες, οι οποίες εντείνονται από την επανάληψη τους και οι οποίες κρατούν το αποτύπωμα από τον ξυλότυπο (καλούπι) μέσα στον οποίο εγκιβωτίστηκε το μπετόν, χωρίς την επένδυση και τη διακόσμηση.
Παρόλα αυτά, όλες κατασκευές brutalistes δεν είναι από σκυρόδεμα. Υπάρχουν επίσης κτήρια που μπορεί να χαρακτηριστούν brutalistes εξαιτίας της ογκώδους εμφάνισής τους και χωρίς να έχουν την προετοιμασία του σκυροδέματος, διότι τα κατασκευαστικά υλικά τους είναι εμφανή, ενώ είναι κρυμμένα συνήθως.

Ένας μεγάλος αριθμός κατασκευών των Alison και Peter Smithson είναι από τούβλο και το κέντρο G. Pompidou των Richard Rogers και ο Renzo Piano θεωρείται ως τέτοιο έργο.

---

Τα υλικά των brutalistes κατασκευών είναι το
τούβλο, το γυαλί, ο χάλυβας, η χοντροκομμένη πέτρα, και τα gabions, δλδ. ένα είδος μεγάλων συρμάτινων «κλουβιών», γεμάτα πέτρες, τα οποία χρησιμοποιούνται στις κατασκευές για τη δημιουργία αναβαθμών, τοίχων, και πολλές φορές, για τη διακόσμηση προσόψεων. Μπορεί να στρωθούν με χώμα στην επιφάνειά τους και στη συνέχεια να φυτευτούν.

---

Η αποτυχία των προγραμμάτων της καθιέρωσης λειτουργικών κοινοτήτων μέσα σε κάποια σύνολα «brutalistes», ίσως εξαιτίας της επιδείνωσης των συνθηκών της αστικής ζωής μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (κυρίως σε Μεγάλη Βρετανία), έχει ρίξει σε δυσμένεια και την ιδεολογία και το αρχιτεκτονικό ύφος, το οποίο εκπροσωπούσε.

---

---

source
wikipedia.org
Flickr.com
http://www.flickr.com/photos/minijoan/3031346213/in/set-72157609127038077/: Για να δείτε μιαν ολόκληρη σειρά φωτογραφιών της cité radieuse.

---

---

Antoni Gaudí

Ένας φίλος από το facebook, με ρώτησε γιατί είμαι fan του Γκαουντί και ποιος είναι αυτός. Δεν τον ήξερε, έτσι μου έδωσε την ευκαιρία να κάνω μια ανάρτηση για αυτόν τον Ισπανό, Καταλανό αρχιτέκτονα, τον Antoni Gaudi (1852-1926). Διάσημος, με μοναδικό ύφος και με τα πολύ χαρακτηριστικά σχέδιά του.

Το έργο του σημάδεψε, με τρόπο διαρκή, την Aρχιτεκτονική της Βαρκελώνης.

Του οφείλουμε το εντυπωσιακό, Παλάτι Güell, μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco.

---

Από τα πρώτα του σχέδια πάντρεψε την Αρχιτεκτονική με το έπιπλο, και γρήγορα καταχωρήθηκε στο κίνημα της Art Νouveau, η οποία ήταν στη μόδα αυτή την εποχή στην Ευρώπη.

Τα κύρια χαρακτηριστικά του είναι η έμπνευση μέσα στις μορφές, τη γεωμετρία και τα χρώματα της φύσης.

---

.

---

Υποστηρίχτηκε από τον βιομήχανο Eusebi Güell, για τον οποίο θα δημιουργήσει το Παλάτι Güell, Την Casa Milà 1907 και το Πάρκο Güell 1907 έως 1914.

---

---

Το 1883 επιλέχτηκε να κατασκευάσει έναν καθεδρικό ναό αφιερωμένο στην Αγία Οικογένεια, la Sagrada Família, με ιδιωτική χρηματοδότηση. Μέχρι το θάνατό του αφιερώνεται σ΄ αυτό το έργο, το οποίο θεωρεί έργο ζωής.

Η κατασκευή αποδείχτηκε προβληματική και σταμάτησε το 1914, από την έλλειψη οικονομικών πόρων.

---

---

Όσο ζούσε δεν κατασκευάστηκαν παρά μικρά τμήματα της πρόσοψης .
Αυτό το μισοτελειωμένο έργο είδε στις αρχές του 21ου αιώνα να γίνονται ακόμα εργασίες και πάντα από δωρεές ιδιωτών.
Τοποθετημένο στην εποχή του στη μέση των αγρών, είναι σήμερα περιτριγυρισμένο από την πόλη.

---

---

Όπως ήταν φυσικό, οι ιδέες του υπέστησαν σφοδρής κριτικής από τους σύγχρονούς του, με μόνους υποστηρικτές τους πελάτες του, δηλαδή τον εκκλησιαστικό κόσμο και την αστική βιομηχανική τάξη και ειδικά τον Eusebi Güell.

---

---

Πολύ μετά από το θάνατό του το έργο του Γκαουντί αναγνωρίστηκε από τους κατοίκους της Βαρκελώνης, οι οποίοι σήμερα τον θεωρούν έναν από τους πιο λαμπρούς Καταλανούς.

---

Ενθουσιώδης καταλανός εθνικιστής, δεν δίστασε να προκαλέσει τις αρχές με μια δημόσια ομιλία του στα καταλανικά. Αφορμή ήταν να συλληφθεί και να ριχτεί στη φυλακή.

Αυτός ο εθνικιστικός ενθουσιασμός μετασχηματίστηκε, προς το τέλος της ζωής του, σ΄ ένα φανατικό καθολικισμό, ο οποίος χρονικά συμπίπτει με τις δυσκολίες που περνούσε στο εργοτάξιο του καθεδρικού ναού και βέβαια στις οικονομικές δυσκολίες, οι οποίες τον οδήγησαν προοδευτικά στην απομόνωση.

---

Ντυμένος φτωχικά, κανείς δεν τον αναγνώρισε όταν χτυπήθηκε από ένα τραμ και μεταφέρθηκε, πολύ αργά, στο νοσοκομείο, όπου πέθανε μετά από λίγες ημέρες.

Θάφτηκε στην κρύπτη της Sagrada Família, στην οποία είχε αφιερώσει εξ ολοκλήρου τα τελευταία 12 χρόνια της ζωής του.

---

Η μπροστινή είσοδος του παλατιού Güell.  Επέτρεπε την είσοδο σε άμαξες, συρόμενες από άλογα.

Η έξοδος γινόταν από τη διπλανή.

---

---

Αναγνώσματα:
www.facebook.com
wikipedia.org
google/images

Fritz Wotruba

Αρχιτεκτονικές ακρότητες

---

_Wotruba Kirche, photo by Helmut K. Lackner

---

Η εκκλησία Wotruba (αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα), χτίστηκε από τον Αύγουστο του 1974 έως τον Οκτώβριο του 1976, στη Βιέννη, με σχέδια του Αυστριακού γλύπτη Fritz Wotruba (1907-1975)
Αυτή η κατασκευή, είναι πιθανώς, το σπουδαιότερο έργο του και το οποίο δεν πρόλαβε να δει τελειωμένο.
Ο Fritz Wotruba θεωρήθηκε ένας από τους πιο ξεχωριστούς Αυστριακούς γλύπτες του 20ου αιώνα. Πολλά γλυπτά του είναι εκτεθειμένα σε δημόσια πάρκα στη Βιέννη.

---

---

http://fr.wikipedia.org/wiki/Fritz_Wotruba