Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κατοικία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κατοικία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 26 Ιουλίου 2010

Η οικία Tangga


Το σπίτι είναι μια σύγχρονη ερμηνεία ενός παραδοσιακού σπιτιού με αυλή, το οποίο αναπτύσσεται γύρω από μια κεντρική κατάφυτη περιοχή, με ένα προαύλιο σκαλοπατιών και εισόδου διπλού ύψους, που διαμορφώνει το σημείο εστίασης του σχεδιασμού.
(Νομίζω ότι είναι και το δυνατότερο σημείο του σπιτιού, πέρα από την πισίνα!)



Η σε μορφή L σχεδίαση, δημιουργεί ανοιχτούς χώρους, που ενθαρρύνουν το φυσικό εξαερισμό και προσφέρουν θέα στους κατοίκους του, πέρα από την αυλή προς στη βεράντα, στους κήπους επάνω στις στέγες και παραπέρα. 
Φυτεμένοι καταπράσινοι χώροι επάνω στις στέγες και γύρω από το σπίτι, ώστε να ενταθεί η έννοια, ότι η φύση είναι εμφανής σε κάθε γωνιά του σπιτιού.



Η μεγάλη στέγη επάνω από το προαύλιο δημιουργεί ένα εσωτερικό και ταυτόχρονα υπαίθριο χώρο, που οδηγεί στους κήπους και την πισίνα, η οποία "τυλίγει" τις δυο πλευρές του σπιτιού.





 Η οικία tangga δίνει, ενδεχομένως, στους ιδιοκτήτες την ευκαιρία να ζήσουν στην αρμονία και στην άνεση, συντροφιά με τη φύση, στο καυτό τροπικό κλίμα της Σινγκαπούρης.


By Guz Architects



Σ΄ευχαριστώ Ίρις.


Δευτέρα 12 Ιουλίου 2010

Ανεμοσυλλέκτης


Ένας ανεμοσυλλέκτης (windcatcher ή Malqaf στα αραβικά), είναι μια παραδοσιακή περσική αρχιτεκτονική σύλληψη, η οποία χρησιμοποιείται για αιώνες και η οποία έχει να κάνει με τη δημιουργία φυσικού εξαερισμού των κτηρίων.
Δεν είναι γνωστό ποιος εφηύρε αρχικά τον ανεμοσυλλέκτη αλλά μπορούμε ακόμα να τον δούμε σε πολλές χώρες σήμερα.
Ο ανεμοσυλλέκτης υπάρχει σε διάφορες μορφές: ομοιοκατευθυνόμενος, αμφίδρομος και πολυκατευθυνόμενος.
Παραδείγματα ανεμοσυλλέκτη μπορούν να βρεθούν -επηρεασμένος από την περσική αρχιτεκτονική- σε όλη τη Μέση Ανατολή, το Πακιστάν και το Αφγανιστάν.


Η υποδομή
Το κεντρικό Ιράν έχει μια πολύ μεγάλη διαφορά θερμοκρασίας ημέρας - νύχτας, η οποία κυμαίνεται από δροσερή έως εξαιρετικά καυτή και ο αέρας τείνει να είναι πολύ ξηρός καθόλη τη διάρκεια της ημέρας.
Τα περισσότερα κτήρια κατασκευάζονται από ογκώδεις χωμάτινους πλίνθους με εξαιρετικά υψηλές τιμές μόνωσης.
Επιπλέον, οι πόλεις, οι οποίες κεντροθετούνται στις οάσεις των ερήμων τείνουν να "πακετάρονται" πολύ κοντά μεταξύ τους με υψηλούς τοίχους και οροφές, σχετικά με τη δυτική αρχιτεκτονική, πράγμα το οποίο μεγιστοποιεί τη σκιά στο επίπεδο της γης.
Η θερμότητα της άμεσης ακτινοβολίας του ήλιου ελαχιστοποιείται με τα μικρά παράθυρα.


Η λειτουργία
Μια από τις πιο κοινές χρήσεις του malqaf, έχει ως αρχιτεκτονικό χαρακτηριστικό γνώρισμα το δροσισμό του εσωτερικού της κατοικίας, και χρησιμοποιείται, συχνά σε συνδυασμό με τα προαύλια και τους θόλους, ως γενική στρατηγική εξαερισμού / διαχείρισης της θερμότητας.
Το malqaf είναι, ουσιαστικά, ένας ψηλός, σκεπασμένος πύργος με μια πλευρά ανοικτή στην κορυφή.


Αυτή η ανοικτή πλευρά είναι προσανατολισμένη προς τον επικρατέστερο αέρα της περιοχής, κατά συνέπεια να "τον συλλαμβάνει" φέρνοντας τον κάτω από τον πύργο, στην καρδιά του κτηρίου, διατηρώντας τη ροή του και όπου αυτό συνεπάγεται στο να δροσίζει το εσωτερικό του κτηρίου!
Αυτός είναι ο αμεσότερος τρόπος κατανομής του αέρα μέσα στο κτήριο, αλλά το σημαντικό είναι ότι δεν δροσίζει απαραιτήτως τον αέρα, αλλά στηρίζεται σε ένα ποσοστό της εναλλαγής της ροής του αέρα, για να παρέχει μια αίσθηση ψύξης.
Αυτή η χρήση του ανεμοσυλλέκτη (malqaf ή windcatcher), έχει υιοθετηθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια, πάντα με αυτόν τον ίδιον τρόπο.


source


Τετάρτη 7 Απριλίου 2010

Spite House

Ένα σπίτι έχθρας (Spite House) είναι ένα κτήριο που κατασκευάζεται ή τροποποιείται για να ενοχλήσει τους γείτονες ή και άλλους, οι οποίοι έχουν ενδιαφέροντα ή συμφέροντα στην περιοχή.
Τα σπίτια έχθρας (πείσματος, κακίας) χρησιμεύουν συχνά σαν φράχτης, εμποδίζοντας το φως, την πρόσβαση στα γειτονικά κτήρια, ή ως επιδεικτικά σύμβολα περιφρόνησης!
Τα σπίτια αυτά είναι πολύ σπανιότερα από τους φράκτες έχθρας. Αυτό αποδίδεται μερικώς στο γεγονός ότι οι σύγχρονοι οικοδομικοί συντελεστές αποτρέπουν συχνά την κατασκευή τέτοιων σπιτιών που πιθανώς να δημιουργήσουν προβλήματα στους γείτονες ή στην ιδιωτική τους ζωή.





Το 1814, ο Dr. John Tyler, ένας διαπρεπής οφθαλμολόγος και ο πρώτος αμερικανός ο οποίος εκτέλεσε χειρουργική επέμβαση θεραπείας του καταρράκτη, ήταν ιδιοκτήτης ενός οικοπέδου κοντά στο οικοδομικό τετράγωνο των δικαστηρίων στο Frederick του Maryland. Ο Δήμος της πόλης έκανε τα σχέδια για να επεκτείνει νότια ένα δρόμο μέσα από την ιδιοκτησία του Tyler, ώστε να συναντήσει τη West Patrick Street. 
Στη διαμάχη του με το Δήμο, ο Tyler ανακάλυψε έναν τοπικό νόμο που απαγόρευε την κατασκευή ενός δρόμου εάν οι εργασίες οικοδόμησης του κτηρίου ήταν σε εξέλιξη. Τότε ο δρόμος δεν θα μπορούσε να συνεχίσει την πορεία του. 
Για να πάει κόντρα στο Δήμο, ο Tyler έβαλε αμέσως τους εργάτες να αρχίσουν να κτίζουν το σπίτι του, πράγμα το οποίο ανακάλυψαν οι εργάτες του Δήμου την επομένη το πρωί!




Το 1874, δύο αδελφοί στα βόρεια  της Βοστώνης στη Μασαχουσέτη, βρέθηκαν σε μια διαμάχη.  Κάθε ένας είχε προηγουμένως κληρονομήσει μέρος ενός οικοπέδου από τον αποθανόντα πατέρα τους.
Ενώ ο δεύτερος αδελφός υπηρετούσε μακριά το στρατιωτικό του, ο πρώτος αδελφός έχτισε ένα μεγάλο σπίτι, αφήνοντας στο στρατιώτη μόνο ένα πολύ μικρό τμήμα της ιδιοκτησίας και που ο πρώτος αδελφός αισθάνθηκε σίγουρος ότι ήταν πολύ μικροσκοπικό για να οικοδομηθεί οτιδήποτε. 
Όταν επέστρεψε ο στρατιώτης, βρήκε την κληρονομιά του μειωμένη και υποβαθμισμένη. Έχτισε λοιπόν και αυτός ένα ξύλινο σπίτι στο  44 της οδού Saint Hull. 
Από το πείσμα του και ενάντια στην πλεονεξία του αδελφού του, έφραξε το φως του ήλιου και κατέστρεψε την πλαϊνή όψη του κτηρίου του.
Η πρόσοψη του δικού του σπιτιού είχε πλάτος 3,2 μ. και η πίσω πλευρά είχε πλάτος 2,82 μ.
Το Skinny House είναι ακόμα όρθιο και κατοικείται!




Στο γύρισμα του 20ού αιώνα, η πόλη Alameda της Καλιφόρνια, πήρε μια μεγάλη έκταση του Charles Froling, για να κατασκευάσει ένα δρόμο. 
Ο Froling είχε προγραμματίσει να οικοδομήσει το σπίτι των ονείρων του στο οικόπεδο αυτό, το οποίο είχε πάρει από κληρονομιά. 
Στη διαμάχη του με το Δήμο και κόντρα στον αντιπαθητικό του γείτονα ο Froling έχτισε ένα σπίτι με 3,00 μ. πλάτος, 16,00 μ. μήκος και 6,10 μ. ύψος, επάνω στη μικροσκοπική λωρίδα εδάφους που του απόμεινε.
Το σπίτι στην Alameda στέκεται ακόμα και κατοικείται!



Το 1908, ο Francis O' Reilly ήταν κύριος μιας έκτασης επένδυσης στο West Cambridge, της Massachusetts και πλησίασε το γείτονα του με σκοπό να το πωλήσει για κάποιο κέρδος.
Όταν ο γείτονάς του αρνήθηκε να το αγοράσει ο O' Reilly  έχτισε ένα οίκημα 28,60 μέτρων τετραγωνικών με 11 μ. μήκος και 2,40 πλάτος μόνο και μόνο για να ενοχλήσει το γείτονά του!
Το σπίτι του O' Reilly εξακολουθεί να στέκεται και στεγάζει μια εταιρεία εσωτερικής διακόσμησης!




Το 1925, στο Montlake, Seattle της Washington, ο γείτονας υπέβαλε μια προσβλητικά χαμηλή προσφορά για μια μικροσκοπική φέτα εδάφους του γείτονά του. 
Τότε, από το πείσμα του, έχτισε ένα σπίτι 80 τετρ. μέτρων έτσι ώστε να εμποδίζει τον ανοιχτό χώρο και τη θέα του γείτονα.
Το σπίτι είχε πλάτος 1,40 μ. στο νοτιά και 4,60 στο πίσω μέρος προς το βοριά.
Το σπίτι του πείσματος, στο Montlake, στέκεται ακόμα και κατοικείται!
*Φωτό: το κίτρινο σπίτι στο βάθος αριστερά.



Source: http://en.wikipedia.org/wiki/Spite_house

Παρασκευή 21 Αυγούστου 2009

Κάνετε το χώρο σας να είναι αρμονικά δεμένος με τη γύρω φύση!


Τα όρια που υπάρχουν ανάμεσα στην Αρχιτεκτονική Τοπίου και της Φύσης μπορούν να αλλάξουν;
Αυτά τα δυο, συνδυασμένα αρμονικά σε μια συνεκτική μορφή, μπορούν να προσαρμοστoύν σ΄ ένα περιβάλλον ερήμου!

Αυτός ήταν ο προβληματισμός και το σημείο εκκίνησης για την Ketchum Residence, η οποία σχεδιάστηκε από τη Lutsko Associates, νικήτρια του ASLA 2008 Residential Design Honor Award.


Αυτή η κατοικία χτισμένη στο Wood River Valley, Ketchum, του Idaho, βρίσκεται επάνω σ΄ ένα προαστιακό δρόμο, αλλά αναπτύσσεται μέσα σε όμορφα τοπία.


Η συνηθισμένη αντίληψη είναι να βλέπουμε το τοπίο ως μέρος μιας απόμακρης άποψης από το εσωτερικό του σπιτιού.
Η κατοικία Ketchum θεωρείται ότι εισάγει το φυσικό οικοσύστημα στο δομημένο χώρο.


Αυτό επιτεύχθηκε με το να αφεθεί η φυσική χλωρίδα της περιοχής να αναπτυχθεί ανάμεσα στα πλακόστρωτα μέχρι τους τοίχους.


Ο καιρός στην περιοχή προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες για το σχεδιασμό, με την ύπαρξη ενός κλίματος ερήμου. Μέτρια έκθεση στον ήλιο το καλοκαίρι, αλλά και καλές συνθήκες χειμερινής διαμονής.


Όλα αυτά παράγουν μια σύνθετη χλωρίδα, που συνδέεται έξυπνα με το σχεδιασμό της κατοικίας.


Χρησιμοποιήθηκαν κιόσκια και αίθρια, ώστε να ενσωματωθεί το τοπικό οικοσύστημα. Επίσης έχει ένα διάδρομο που οριοθετείται με χαλύβδινα άκρα και ένα δρόμο για την αποτελεσματική επικοινωνία με τη γειτονιά.


Ο εσωτερικός με τον εξωτερικό χώρο συνδέονται με μονοπάτια κατάλληλα για περιστασιακές βόλτες.



Οι αρχιτέκτονες επέλεξαν για την περιμετρική χρωματική γκάμα στα υλικά, αυτήν της χλωρίδας, που βρίσκονταν πολύ κοντά στην εγκατάσταση. Αυτό έχει το πλεονέκτημα της εύκολης συντήρησης, που μειώνει την ανάγκη για εξωτερικούς πόρους συντήρησης. Σχετικό παράδειγμα: η πέτρινη απόληξη στα πεζούλια και ο φυσικός οξειδωμένος χάλυβας για να έχουν εμφάνιση παρόμοια με την περιβάλλουσα φύση.


Η Ketchum Residence προσφέρει, για μια ακόμη φορά, μια απλή και βολική λύση για την προσέγγιση της φύσης που μας περιβάλλει. Αυτή τη φορά, το ενδιαφέρον εστιάζεται στην εναρμόνιση των απλών γραμμών των σχημάτων και των υλικών. Με την ανάπτυξη αυτού του σχεδίου, οι σχεδιαστές της Lutsko Associates επέτρεψαν στο κτίριο να μη λειτουργεί πια ως φραγμός. Είναι ένας κομψός χώρος συνάθροισης, σχεδιασμένος για τον άνθρωπο που τον ζει, με τα φυσικά στοιχεία απλώς να παρεμβαίνουν ήπια.


Share

Κυριακή 12 Ιουλίου 2009

Ζώντας πρωτόγονα στο Saijo* της Hiroshima





1. " Όταν δημιουργώ, πάντα σκέφτομαι ότι θέλω να βρω τη γοητεία της σχεδίασης ", αυτές είναι οι αξιώσεις του 35χρονου ταλαντούχου αρχιτέκτονα Makoto Tanijiri, ο οποίος είναι επικεφαλής του studio Suppose Design Office, Japan.
Στην εννεαετή ύπαρξη του Suppose, έχουν χτίσει περισσότερες από 50 κατασκευές, σχεδόν όλες μονοκατοικίες, μεταξύ άλλων έργων.
Ο εντυπωσιακός αριθμός εργασιών ολοκληρώνεται με την "Kούφια Kατοικία" το 2007 στο Saijo. Στην πόλη του sake (του κρασιού από ρύζι), όπου μια αεριωθούμενη μαύρη πυραμίδα, ξεχωρίζει απροσδόκητα, από τα διπλανά κτίσματα. Όταν την πρωτοβλέπεις μοιάζει σαν να είναι ένα σπίτι από το μέλλον.
Αντίθετα, η έμπνευση προέρχεται από τα πιο πρωτόγονα σπίτια της Ιαπωνικής αρχιτεκτονικής των κοιλωμάτων, κατασκευασμένα από το 200 π.Χ έως το 250 μ.Χ. Είναι ένα κοίλωμα κυκλικό ή ορθογώνιο με στρογγυλεμένες άκρες, 50 με 60 εκατοστά βάθος και 5 έως 7 μέτρα διάμετρο και μια πολύ επικλινή στέγη. Όχι πολύ διαφορετική από τη σύγχρονη κατοικία του Makoto Tanijiri.







2. Σύμφωνα με Tanijiri, οι πελάτες, ένα νεαρό ζευγάρι και τα τρία παιδιά τους, θέλησαν ένα μοναδικό σπίτι, στο οποίο το ανοικτό δημόσιο μέρος θα συντηρούσε τη μυστικότητα. Η περιοχή, που ήταν στο παρελθόν ένας άδειος χώρος, ανασκάφθηκε και το σπίτι βυθίστηκε κατά έναν μέτρο στο έδαφος. Το χώμα από τις ανασκαφές χρησιμοποιήθηκε για να δημιουργήσει ένα προστατευτικό εμπόδιο γύρω από την περίμετρο της κατοικίας, και ενέργησε ως οργανική βάση του σπιτιού. Το εμπόδιο που διαμορφώνεται είναι και οπτικό και φυσικό και φυτεύτηκε για να δημιουργήσει ένα καταπράσινο τοπίο.





3. Το βυθισμένο επίπεδο του σπιτιού είναι ενιαίο και αποτελείται από τις περιοχές διαβίωσης, κουζίνας-φαγητού-καθιστικού-WC. Αν και ο χώρος είναι υπόγειος τα περιμετρικά παράθυρα στις τέσσερις πλευρές, αφήνουν να μπαίνει άπλετο φως. Τέσσερις επικλινείς επιφάνειες-δοκοί σε σχήμα V, από μαύρο χάλυβα, τοποθετήθηκαν στις τέσσερις γωνίες του Ισογείου, για να στηρίξουν την τριώροφη κούφια κατασκευή.
Μια ξύλινη σκάλα, χωρίς κιγκλίδωμα, οδηγεί στον πρώτο όροφο, όπου βρίσκεται το κυρίως υπνοδωμάτιο και το μπάνιο. Το υπνοδωμάτιο έχει το προνόμιο της ύπαρξης μιας μικρής ταράτσας-μπαλκονιού, ενσωματωμένο στην πρόσοψη της πυραμίδας, από όπου εισέρχεται φυσικό φως. Στο πιο πάνω επίπεδο του κώνου περνάς από μια χαλύβδινη σκάλα χωρίς κιγκλίδωμα.







4. Το μεγάλο ξάφνιασμα το συναντάς στο τελευταίο επίπεδο, στο δωμάτιο των παιδιών, όπου οι τοίχοι ανέρχονται και συγκλίνουν συγχρόνως, για να συναντηθούν στο φεγγίτη. Το φως διαχέεται, από το φεγγίτη, και στο υπόλοιπο σπίτι, μέσω του κεντρικού ανοίγματος, όπου βρίσκεται η σκάλα. Μια όχι και πολύ συμβατική παιδική κρεβατοκάμαρα, αλλά ποιος πρόκειται να πει ότι όλη η κατασκευή είναι σύμφωνη με τα σημερινά στάνταρτς και όχι αυτά της εποχής Yayoi.








5. Ο Makoto Tanijiri καταδεικνύει, ότι μόνο ένα μυαλό χωρίς περιορισμούς και κανόνες, μπορεί να δημιουργήσει ένα μη συμβατικό τρόπο διαβίωσης. Όπου οι χωροταξικές ρυθμίσεις και η έννοια της αλληλοδιαπέρασης του εξωτερικού και εσωτερικού περιβάλλοντος επιτυγχάνονται πολύ καλά με την ιαπωνική αρχιτεκτονική και τη διαβίωση.




Η Ιαπωνία διδάσκει το δυτικό κόσμο πως να ρισκάρει, κατά το σχεδιασμό, και να παραβαίνει τους κανόνες! Σε τελευταία ανάλυση, οι κανόνες καταρτίζονται για να τους παραβαίνουμε!



Source:
http://www.yatzer.com/

* http://en.wikipedia.org/wiki/Saij%C5%8D,_Hiroshima_(Kamo)

Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 2008

Η ΚΑΤΟΙΚΙΑ



Τα χνάρια, που οι άνθρωποι αφήνουν παντού απ΄ όπου περνούν, μας φανερώνουν το
μεγαλείο του μυαλού και της ψυχής τους. Το σπίτι, μια από τις βασικές αξίες και
ανάγκες της ύπαρξής του, κατασκευάζεται με ιδιαίτερη φροντίδα, έμπνευση και
γνώση. Σε δυσπρόσιτο περιβάλλον, με καιρικές συνθήκες, πολλές φορές, αντίξοες
και με απόθεμα ψυχής που μας αφήνει άφωνους! Ποιο ψυχικό σθένος και ποια ώθηση
έκανε αυτούς εδώ να δημιουργήσουν τα παρακάτω αριστουργήματα;


















Κυριακή 25 Μαΐου 2008

Η Αρχιτεκτονική της Τέντας

Οι σπουδαστές, λοιπόν, της Αρχιτεκτονικής σχολής της πόλης Bergen, της Νορβηγίας, σχεδιάζουν μια σκηνή και είναι ο πρώτος στόχος που τους δίδεται, ως φρέσκοι σπουδαστές, με το που ξεκινούν τις σπουδές τους.


Το νησί UtsiraΤον πρώτο μήνα της μελέτης, κατοικούν σ΄ ένα μικρό νησί μακριά από την ακτή και το οποίο ονομάζεται Utsira. Είναι ένα θυελλώδες και αρκετά ακραίο περιβάλλον στη μέση του Ωκεανού. Εκεί οι σπουδαστές διαβιούν επί ένα μήνα, ζώντας στις τέντες για να γνωρίσουν τα βασικά του γιατί χτίζουμε σπίτια.

Η σχολική αίθουσαΜετά από το μήνα, όταν επιστρέψουν στη σχολή ο στόχος είναι να μελετηθεί, να σχεδιαστεί και να κατασκευαστεί «ένα σπίτι που δεν θα είναι ένα σπίτι, μια σκηνή που δεν θα είναι μια σκηνή». Μια φορητή κατασκευή που πρόκειται να χρησιμοποιηθεί για μισό χρόνο, έξω στο ίδιο νησί που έμειναν.

Η σκηνή του MartinΥπάρχουν κάμποσες ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις σκηνών που εμφανίζονται. O Martin Isak Jansen σχεδίασε ένα ρομβικό τριακοντάεδρο (triacontahedron !), το οποίο είναι βασισμένο στη φιλοσοφία των συναρμολογούμενων κατασκευών (modules).


Η σκηνή του Martin

Είναι πραγματικά, ένας αστείος και ευχάριστος τρόπος, να επιδοθούν οι νέοι σπουδαστές στην αγαπημένη τους μελέτη, της Αρχιτεκτονικής.



Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2008

Οι Κατοικίες των Αρχαίων Αθηναίων



Οι Αθηναϊκές κατοικίες

Οι Αθηναϊκές κατοικίες στο τέλος του 5ου π.Χ αιώνα ακόμα και εκείνες που ανήκαν σε επιφανείς και πλούσιους πολίτες και οι οποίες δεν διέφεραν από τις αντίστοιχες των συμπολιτών τους, ήταν αρκετά ταπεινές.
Για τους Αθηναίους ήταν σπουδαιότερο να κτίσουν πολυτελείς κατοικίες για τους Θεούς τους, παρά να κατασκευάσουν ένα πολυτελές σπίτι για τον εαυτό τους. Κάτι που θα φάνταζε ως ιεροσυλία.


Στις λαϊκές συνοικίες τα σπίτια ήταν μικρά, με δυο ή τρία μικρά δωμάτια στο ισόγειο.
Μερικές φορές υπήρχε και πάνω όροφος που έφτανες με μια μικρή σκάλα.
Οι τοίχοι κτίζονταν με ξύλα, πλίνθους και ένα είδος σκυροδέματος. Στην ηπειρωτική Ελλάδα οι στέγες κατασκευάζονταν με κλίση για την εύκολη απορροή των ομβρίων υδάτων. Στα νησιά προτιμούσαν τις ταράτσες. Οι πόρτες άνοιγαν προς τα έξω. Τα παράθυρα είχαν συχνά τη μορφή φεγγίτη, άλλωστε το γυαλί δεν υπήρχε κατά την πρώιμη αυτή εποχή. Στα δωμάτια έμπαινε λιγοστό φως, ενώ η θέρμανση ήταν ελάχιστη, που προερχόταν από ένα μαγκάλι, που έκαιγε ξυλοκάρβουνα. Στο μαγκάλι μαγειρεύονταν και οι τροφές, ενώ το πρόβλημα του εξαερισμού λυνόταν με αρκετά πρωτόγονο τρόπο: με ένα στειλιάρι μετακινούσαν μια πλάκα της οροφής για να φεύγει ο ατμός και η μυρωδιά. Σε μερικές μεταγενέστερες οικίες υπήρχαν καπνοδόχοι γι αυτή τη δουλειά.


Η κάτοψη των σπιτιών στην αρχή αποτελείτο από μια τετράγωνη μεγάλη αίθουσα με ένα προστώο στο μπροστινό ή στο πίσω μέρος, με δυο κολώνες. Αργότερα κατά τον 4ο αιώνα π.Χ και κυρίως κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους τη θέση του μεγάλου δωματίου, παίρνουν δυο δωμάτια που βρίσκονται γύρω από μια αυλή. Ο πιο ευκατάστατοι κτίζουν πιο ευρύχωρα σπίτια. Κάποια μικρότερα δωμάτια που έβλεπαν στο δρόμο, απομονωμένα από το υπόλοιπο σπίτι, χρησίμευαν ως καταστήματα.


Οι τοίχοι καλύπτονταν αρχικά με ασβεστοκονίαμα, ενώ αργότερα απλώς τους έβαφαν.
Τα έπιπλα ήταν περιορισμένα: κρεβάτια με καλύμματα και μαξιλάρια, ανάκλιντρα, χαμηλά τραπέζια-συχνά στρογγυλά που στηρίζονταν σε τρία πόδια- κιβώτια, πήλινες και χάλκινες λάμπες λαδιού, σκαμνάκια, καρέκλες με ψηλή πλάτη. Για διακόσμηση τοποθετούσαν σε διάφορα σημεία του σπιτιού ζωγραφισμένα αγγεία. Πάντως κάποιοι επιφανείς πολίτες πρέπει να είχαν πολυτελέστερα σπίτια. Οι σύγχρονοί του, εκθείαζαν το σπίτι του Αλκιβιάδη, ο οποίος ήταν πλούσιος, εκκεντρικός και επιδειξιομανής.
Είχε βάλλει καλλιτέχνες να ζωγραφίσουν τους τοίχους του σπιτιού του, κρατώντας μάλιστα μέσα στο σπίτι του για τρεις μήνες, παρά τη θέλησή του, το ζωγράφο Αγάθαρχο. Ωστόσο όταν δημοσιεύθηκαν τα υπάρχοντα του, με αφορμή την καταδίκη του για την υπόθεση των ελευσινίων μυστηρίων, αποδείχτηκε ότι ο πλούτος – για το οποίο φημιζόταν το σπίτι του - δεν ήταν τόσο μεγάλος.

Κάθε σπίτι ήταν απομονωμένο σε σχέση με τα άλλα. Από τον 4ο αιώνα π.Χ. εμφανίζονται μεγάλα κτίρια, στα οποία συγκεντρώνονταν περισσότερες από μια κατοικίες. Τα κτίρια αυτά ήταν επίσης συγκεντρωμένα σε οικοδομικά τετράγωνα (συνοικίες).
Οι εξοχικές κατοικίες


Οι πλούσιοι Αθηναίοι είχαν επίσης και εξοχικά σπίτια , κοντά στην Αθήνα, ή μεγάλα αγροκτήματα, μέσα στα οποία υπήρχαν και κατοικίες. Τα πιο σημαντικά τεκμήρια τα βρίσκουμε στα έργα του Ξενοφώντα, που περιγράφει το σπίτι του στον Σκιλλούντα.
Μας πληροφορεί ότι υπήρχε κοιτώνας για τους δούλους με ξεχωριστά δωμάτια για τους άνδρες και τις γυναίκες.
Στη Δήλο, με βάση τα κτίσματα που ανασκάφηκαν, μπόρεσαν να αποκαταστήσουν μια φάρμα της εποχής. Αποτελούνταν από υπνοδωμάτιο, δωμάτιο για τους άνδρες, στάβλους, μαντρί, αποθήκη για να φυλάσσονται τα δημητριακά, αλώνι, μύλο, κελάρι για τα αγγεία και σπανίως έναν ξεχωριστό όροφο.