Καλοκαιρινό ταξιδάκι στην πρωτεύουσα της Γηραιάς Αλβιόνας και τα πράγματα, που έχεις να δεις, να απολαύσεις, να ξαφνιαστείς, να γευτείς και να θαυμάσεις είναι άπειρα. Αν ο τουρισμός μας είναι η πρώτη βιομηχανία της Ελλάδας, ο τουρισμός του Λονδίνου είναι βαριά βιομηχανία με πολλές τσιμινιέρες, αναρίθμητες! Μ΄ αρέσει να περπατώ, να παίρνω ταξί ή λεωφορείο και σπάνια μετρό. Οι σκόρπιες εικόνες, που θα σας δείξω είναι μερικές απ΄ αυτές που αποτύπωσα με την ψηφιακή μου και νομίζω ότι είναι αρκετά ενδιαφέρουσες! N' joy!
Φτάσαμε αργά τη νύχτα, αγναντεύοντας από ψηλά την καλοκαιρινή Δύση του ήλιου του Βορείου Ημισφαιρίου, που κάνει να χρυσίζουν τα σύννεφα μέχρι πολύ-πολύ αργά! Όσο το Χειμώνα βραδιάζει πάρα πολύ ενωρίς, τόσο το καλοκαίρι η νύχτα αργεί να πέσει.
Το πρώτο πρωϊνό, ψηλά από το παράθυρό μας.
Σταθμός του Μετρό
Μικρό εμπορικό κέντρο με Σούπερ Μάρκετ, συμπαθητικά Καφέ, μικροσκοπικά ρεστοράν, φαρμακείο και υπαίθριο λουλουδάδικο. Αρκετό χάζεμα και μια γρήγορη δοκιμή Ιταλικής Κουζίνας μέχρι να περάσει η βροχούλα.
Διαφορετικές αποχρώσεις της ασφάλτου για διαφορετική χρήση.
...Και το ψιλόβροχο από κοντά.
Ο καιρός μας έδειξε πολλά φθινοπωρινά πρόσωπα (από 16-20 βαθμούς) και σε γενικές γραμμές ήταν υποφερτός σε σχέση με τα 40άρια της Αθήνας.
Επειδή ο προορισμός αυτός είναι από τους πιο λατρεμένους, πέρα της συναισθηματικής φόρτισης, που εμπεριέχει, βρίσκω τα πάντα όμορφα...Προορισμός με πολλές διεξόδους και πολλές απολαύσεις.
Κι άλλο εμπορικό κέντρο. Με έκρηξη του μπλέ στο με νέον ουρανό του.
Επηρεασμένη λοιπόν, από την προσωπική μου θετική ματιά, ίσως η τουριστική μου περιγραφή να μην είναι αμερόληπτη.
Και μιας ο λόγος για τη Γηραιά Αλβιόνα, διαβάστε στο παρακάτω link κάποια πράγματα που θα σας ξαφνιάσουν. Ή ίσως σας προβληματίσουν.
1. " Όταν δημιουργώ, πάντα σκέφτομαι ότι θέλω να βρω τη γοητεία της σχεδίασης ", αυτές είναι οι αξιώσεις του 35χρονου ταλαντούχου αρχιτέκτονα Makoto Tanijiri, ο οποίος είναι επικεφαλής του studio Suppose Design Office, Japan.
Στην εννεαετή ύπαρξη του Suppose, έχουν χτίσει περισσότερες από 50 κατασκευές, σχεδόν όλες μονοκατοικίες, μεταξύ άλλων έργων.
Ο εντυπωσιακός αριθμός εργασιών ολοκληρώνεται με την "Kούφια Kατοικία" το 2007 στο Saijo. Στην πόλη του sake (του κρασιού από ρύζι), όπου μια αεριωθούμενη μαύρη πυραμίδα, ξεχωρίζει απροσδόκητα, από τα διπλανά κτίσματα. Όταν την πρωτοβλέπεις μοιάζει σαν να είναι ένα σπίτι από το μέλλον.
Αντίθετα, η έμπνευση προέρχεται από τα πιο πρωτόγονα σπίτια της Ιαπωνικής αρχιτεκτονικής των κοιλωμάτων, κατασκευασμένα από το 200 π.Χ έως το 250 μ.Χ. Είναι ένα κοίλωμα κυκλικό ή ορθογώνιο με στρογγυλεμένες άκρες, 50 με 60 εκατοστά βάθος και 5 έως 7 μέτρα διάμετρο και μια πολύ επικλινή στέγη. Όχι πολύ διαφορετική από τη σύγχρονη κατοικία του Makoto Tanijiri.
2. Σύμφωνα με Tanijiri, οι πελάτες, ένα νεαρό ζευγάρι και τα τρία παιδιά τους, θέλησαν ένα μοναδικό σπίτι, στο οποίο το ανοικτό δημόσιο μέρος θα συντηρούσε τη μυστικότητα. Η περιοχή, που ήταν στο παρελθόν ένας άδειος χώρος, ανασκάφθηκε και το σπίτι βυθίστηκε κατά έναν μέτρο στο έδαφος. Το χώμα από τις ανασκαφές χρησιμοποιήθηκε για να δημιουργήσει ένα προστατευτικό εμπόδιο γύρω από την περίμετρο της κατοικίας, και ενέργησε ως οργανική βάση του σπιτιού. Το εμπόδιο που διαμορφώνεται είναι και οπτικό και φυσικό και φυτεύτηκε για να δημιουργήσει ένα καταπράσινο τοπίο.
3. Το βυθισμένο επίπεδο του σπιτιού είναι ενιαίο και αποτελείται από τις περιοχές διαβίωσης, κουζίνας-φαγητού-καθιστικού-WC. Αν και ο χώρος είναι υπόγειος τα περιμετρικά παράθυρα στις τέσσερις πλευρές, αφήνουν να μπαίνει άπλετο φως. Τέσσερις επικλινείς επιφάνειες-δοκοί σε σχήμα V, από μαύρο χάλυβα, τοποθετήθηκαν στις τέσσερις γωνίες του Ισογείου, για να στηρίξουν την τριώροφη κούφια κατασκευή.
Μια ξύλινη σκάλα, χωρίς κιγκλίδωμα, οδηγεί στον πρώτο όροφο, όπου βρίσκεται το κυρίως υπνοδωμάτιο και το μπάνιο. Το υπνοδωμάτιο έχει το προνόμιο της ύπαρξης μιας μικρής ταράτσας-μπαλκονιού, ενσωματωμένο στην πρόσοψη της πυραμίδας, από όπου εισέρχεται φυσικό φως. Στο πιο πάνω επίπεδο του κώνου περνάς από μια χαλύβδινη σκάλα χωρίς κιγκλίδωμα.
4. Το μεγάλο ξάφνιασμα το συναντάς στο τελευταίο επίπεδο, στο δωμάτιο των παιδιών, όπου οι τοίχοι ανέρχονται και συγκλίνουν συγχρόνως, για να συναντηθούν στο φεγγίτη. Το φως διαχέεται, από το φεγγίτη, και στο υπόλοιπο σπίτι, μέσω του κεντρικού ανοίγματος, όπου βρίσκεται η σκάλα. Μια όχι και πολύ συμβατική παιδική κρεβατοκάμαρα, αλλά ποιος πρόκειται να πει ότι όλη η κατασκευή είναι σύμφωνη με τα σημερινά στάνταρτς και όχι αυτά της εποχής Yayoi.
5. Ο Makoto Tanijiri καταδεικνύει, ότι μόνο ένα μυαλό χωρίς περιορισμούς και κανόνες, μπορεί να δημιουργήσει ένα μη συμβατικό τρόπο διαβίωσης. Όπου οι χωροταξικές ρυθμίσεις και η έννοια της αλληλοδιαπέρασης του εξωτερικού και εσωτερικού περιβάλλοντος επιτυγχάνονται πολύ καλά με την ιαπωνική αρχιτεκτονική και τη διαβίωση.
Η Ιαπωνία διδάσκει το δυτικό κόσμο πως να ρισκάρει, κατά το σχεδιασμό, και να παραβαίνει τους κανόνες! Σε τελευταία ανάλυση, οι κανόνες καταρτίζονται για να τους παραβαίνουμε!
Στις 17 Αυγούστου του 1951, 250 από τους 4.000 κατοίκους του Pont Saint Esprit τρελάθηκαν, είχαν ψευδαισθήσεις, χτυπιόντουσαν στα κρεβάτια τους, έτρεχαν τρελά στους δρόμους και είχαν έντονο το αίσθημα ότι καιγόντουσαν τα άκρα τους.
Η διάγνωση της τρέλας ήταν ταχύτατη. Όλοι έπασχαν από τη "Φωτιά του Αγ. Αντωνίου", μια φοβερή ασθένεια, η οποία ήταν κοινή κατά το Μεσαίωνα. Η αιτία ήταν: δηλητηρίαση από ένα μύκητα (ergot), που μεγαλώνει στη σίκαλη.
Ο μύκητας μόλυνε το αλεύρι της σίκαλης το οποίο χρησιμοποιήθηκε για την παρασκευή ψωμιού.
Το Ergot (ερυσιβώδης όλυρα) περιέχει μια χημική ουσία που κάνει τους πάσχοντες να τρέχουν έξαλλοι και προκαλεί γάγγραινα των χεριών και των ποδιών, λόγω της κακής ροής του αίματος προς τα άκρα. Αν δεν γίνει θεραπευτική αγωγή (και αυτό δεν ήταν δυνατόν το Μασαίωνα), τα θύματα νιώθουν να καίγονται και τα δάκτυλά τους, χεριών και ποδιών, πέφτουν.
Ergot of Rye : Ένα φυτό-δηλητήριο που χρησιμοποιείται στη φαρμακολογία για την ενίσχυση της σεξουαλικότητας.
Ergot είναι το κοινό όνομα ενός μύκητα του γένους Claviceps, ο οποίος ζει παρασιτικώς σε ορισμένα δημητριακά. (σίκαλη, σιτάρι, βρώμη) και χλόη.
Είναι παθογόνος οργανισμός για τον οικοδεσπότη του, (μπορεί να μειώσει την παραγωγή των σιτηρών), καθώς και για τους ανθρώπους ή τα ζώα, τα οποία θα τύχει να τον καταναλώσουν, σε μορφή σανού.
Η ασθένεια που μπορεί να προκαλέσει ονομάζεται ergotism.
Το Ergot είναι όμως και μια μεγάλη πηγή για τη θεραπευτική βιομηχανία φαρμάκων.
Ο μύκητας αυτός διαμορφώνει ένα sclerotium το χειμώνα και αυτή η μικρή δομή είναι εκείνη η οποία αναφέρεται συνήθως ως ergot. Υπάρχουν περίπου 50 γνωστά είδη Claviceps, τα περισσότερα από τα οποία ενδημούν στις τροπικές περιοχές.
Όπως για τους περισσότερους μεγάλους φαρμακολογικούς πόρους, το Εrgot είναι ένα ισχυρότατο δηλητήριο. Πιο συγκεκριμένα πολλά Εrgot αλκαλοειδή έχουν μια δηλητηριώδη επίδραση στο κεντρικό νευρικό σύστημα, και το οποίο παρεμποδίζει σοβαρά τη λειτουργία των νευροδιαβιβαστών. Και εδώ επίσης βρίσκεται η μεγάλη υπόσχεση του Εrgot ως φάρμακο.
Το Εrgot είναι παλιό μέλος των medica materia. Έχει χρησιμοποιηθεί στην παραδοσιακή ιατρική και έχει μελετηθεί επιστημονικά πάνω από 50 χρόνια. Μεταξύ εκείνων που μελέτησαν το Εrgot και τα παράγωγά του, ήταν ο Ελβετός φαρμακοποιός Albert Hofmann, στου οποίου τα πειράματα οφείλεται η ανακάλυψη του LSD, ένα παράγωγο που παρεμποδίζει έντονα την σεροτονίνη των νευροδιαβιβαστών.
Στον τομέα της συμβατικής ιατρικής, τα παράγωγα του Εrgot, χρησιμοποιούνται συνήθως σήμερα, για τη δυνατότητά τους να ενισχύσουν έναν άλλο νευροδιαβιβαστή, τη ντοπαμίνη. Μια ανεπάρκεια ντοπαμίνης είναι μια κοινή σοβαρή ιατρική κατάσταση, η ασθένεια του Parkinson.
Ενώ Εrgot παράγωγο του LSD χρησιμοποιείται αποκλειστικά σχεδόν, ως ψυχαγωγικό (ευφορικό) φάρμακο με σχεδόν καμιά χρήση στη συμβατική ιατρική, η ντοπαμίνη, που ενισχύει τα παράγωγα του Εrgot, πωλείται στα φαρμακεία σε όλο τον κόσμο.
Το Εrgot σαν ασθένεια των σιτηρών είχε περιγραφεί από το 1800, αλλά η σύνδεση του συγκεκριμένου μύκητα με τις επιδημίες μεταξύ των ανθρώπων και των ζώων ήταν γνωστή αρκετά χρόνια πριν απ΄ αυτό.
Η δηλητηρίαση ανθρώπων λόγω κατανάλωσης ψωμιού σίκαλης, το οποίο είχε γίνει από δημητριακά μολυσμένα με τον μύκητα Εrgot, ήταν κοινή στην Ευρώπη το Μεσαίωνα. Η επιδημία ήταν γνωστή ως «Η Φωτιά του Αγίου Αντωνίου».
Υποστηρίζεται ότι τα υστερικά συμπτώματα των νέων γυναικών του Σάλεμ ήταν αποτέλεσμα της κατανάλωσης μολυσμένης από Εrgot, σίκαλης.
“Ο Μεγάλος Φόβος” στη Γαλλία κατά τη διάρκεια της επανάστασης, έχει συνδεθεί επίσης από μερικούς ιστορικούς με την επιρροή του Εrgot. Ο βρετανός συγγραφέας John Grigsby υποστηρίζει ότι η παρουσία Εrgot στα στομάχια μερικών από τα αποκαλούμενα bog-bodies (ανθρώπινα υπολείμματα από την εποχή του σιδήρου στην τύρφη από τα έλη της Β.Α. Ευρώπης) αποκαλύπτει ότι το Εrgot, ήταν μια φορά ένα τελετουργικό ποτό σε μια προϊστορική λατρεία γονιμότητας παρόμοια με την λατρεία των Ελευσινίων μυστηρίων της Αρχαίας Ελλάδας. Εκτιμάται ότι ο Κυκεών, το ποτό που καταναλωνόταν από τους συμμετέχοντες των Ελευσινίων, πιθανώς να έχει βασιστεί στο παραισθησιογόνο Εrgot, εξ αιτίας της μολυσμένης σίκαλης από την οποία παρασκευαζόταν.
Η École Nationale Superieure des Beaux-Arts (ENSBA) του Παρισιού, που κοινώς ονομάζεται "Beaux-Arts de Paris", είναι ένα πολύ διάσημο σχολείο τέχνης στον κόσμο. Είναι μια Εθνική Δημόσια Σχολή, υπό την άμεση εποπτεία του κράτους, μέσω του Υπουργείου Πολιτισμού.
Η είσοδος από την οδό Bonaparte
Η Καλών Τεχνών είχε τέσσερα τμήματα : ζωγραφικής, γλυπτικής, χαρακτικής και αρχιτεκτονικής, μέχρι το 1968 που ο τότε Υπουργός Πολιτισμού, André Malraux δημιούργησε 8 διδακτικές μονάδες κατανεμημένες σ΄όλη την επικράτεια, οι οποίες μετατράπηκαν σε Εθνικές Ανώτατες Σχολές Αρχιτεκτονικής (ENSA).
Η ιστορική και πολιτιστική της θέση, που προσελκύει πολλούς μαθητές- καλλιτέχνες ξένους ή ντόπιους, επιτρέπει, εκτός από ττη διδασκαλία των κυρίως μαθημάτων, την απόλυτη ενσωμάτωσή τους στο χώρο και στο πνεύμα του περιβάλλοντος μέσω της παρουσίας :
1. Αναγνωρισμένων καλλιτεχνών ως καθηγητών / Chef d' Atelier.
2. Της μικρής απόστασης απ΄ αυτήν, μεγάλων Μουσείων ή παρεμφερών ιδρυμάτων.
3. Της γειτνίασή της με την Ακαδημία Καλών Τεχνών.
4. Πολυάριθμων galleries τέχνης, διαφορετικών και ποικιλόμορφων.
5. Σημείων συνάντησης / bistros, για νέους, καλλιτέχνες και φιλότεχνους.
6. Εκατοντάδων καλλιτεχνικών ατελιέ, για την άνετη συνάντηση εν ενεργεία καλλιτεχνών .
Και 7. Της παρουσίας νέων καλλιτεχνών απ΄ όλο τον κόσμο, λίγο ή πολύ γνωστών στον τόπο τους.
Η Σχολή καλών Τεχνών αποτελείται από ένα τεράστιο συγκρότημα, το οποίο βρίσκεται απέναντι από το Μουσείο του Λούβρου, στην καρδιά του Saint-Germain-des-Prés και που τα κτίριά της απλώνονται σε πάνω 20 στρέμματα, μεταξύ της rue Bonaparte και της quai Malaquais.
Η παλαιότερη κατασκευή είναι η εκκλησία και τα παραρτήματά της και τα οποία κτίστηκαν τον XVII αιώνα για το κοινό των Μικρών -Αυγουστίνων.
Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης και της Πρώτης Αυτοκρατορίας χρησιμοποιήθηκε ως Μουσείο των πλέον αξιόλογων γλυπτών.
Μετά το κλείσιμο του Μουσείου το 1816, οι χώροι διατίθενται για την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών.
Cour vitrée du Palais des études. Ecole Nationale Supérieure des Beaux-Arts de Paris (14 rue Bonaparte 75006 Paris)
Ο αρχιτέκτονας François Debret (1777-1850) επιφορτίστηκε να κατασκευάσει καινούργιους χώρους. Κτίζει, αρχικά, το κτίριο της Loge ζωτικής σημασίας και ξεκινά το Palais des études.
O Félix Duban (1797-1872) συνεχίζει την οικοδόμηση ολοκληρώνοντας την κατασκευή του Κτιρίου των Εκθέσεων των αιθουσών «Μελπομένη» και «Foch», επάνω στην αποβάθρα του Σηκουάνα, Malaquais. Ο ίδιος αποπεράτωσε την αυλή και την είσοδο από τη μεριά της οδού Bonaparte, και το παρεκκλήσι του πρώην μοναστηριού.
Μετά το 1945 τα καινούρια ατελιέ των τριών ορόφων γύρω από την αίθουσα «Μελπομένη», πνίγουν τα παλιά ιστορικά κτίρια και στην προσπάθεια να ικανοποιηθεί η γρήγορη ανάπτυξη της σχολής, ιδίως μετά το 1968 (9 αρχιτεκτονικές μονάδες το 1976!), νέες εγκαταστάσεις κτίστηκαν επί τόπου έως και προκατασκευασμένα κτίρια τοποθετήθηκαν ! Ώσπου η τελική λύση ήταν η οριστική απομάκρυνση πολλών σχολών, σε άλλα κτίρια, διασκορπισμένα σ΄ όλο το Παρίσι. _______________________________________________________ wikipedia.org Google/images
1. Ένα από τα ομοιόμορφα σπίτια σε κάποιο δεντρόφυτο δρόμο. Νωρίτερα το σπίτι αντηχούσε από τις παιδικές κραυγές και τις φωνές των ενηλίκων, αλλά από τη στιγμή που και η τελευταία ένοικος έφυγε (με το σακίδιό της) πριν από λίγες ώρες, το σπίτι αφέθηκε να απολαύσει μόνο του το πρωινό. Ο ήλιος έχει ανέβει πάνω από τα αετώματα των απέναντι κτιρίων και από τα παράθυρα του ισογείου έχει πλημμυρίσει το χώρο χρωματίζοντας τους εσωτερικούς τοίχους κίτρινους -στην απόχρωση του βουτύρου-, ενώ ταυτόχρονα ζεσταίνει την πρόσοψη από κοκκώδη κόκκινα τούβλα. Κόκκοι σκόνης κινούνται στις ακτίνες του ήλιου, λες και υπακούουν στους ρυθμούς κάποιου σιωπηλού βαλς. Από το διάδρομο ακούγεται διακριτικά το βουητό των αυτοκινήτων που κινούνται βιαστικά λίγα τετράγωνα παρακάτω. Κάθε τόσο η θυρίδα του γραμματοκιβωτίου ανοίγει απότομα προκειμένου να δεχτεί κάποιο θλιβερό φυλλάδιο. Το σπίτι δείχνει να απολαμβάνει τη μοναξιά. Ανασυντάσσεται μετά τη νύχτα, καθαρίζοντας τους σωλήνες και τεντώνοντας τους αρμούς του. Τούτο το αξιοπρεπές και σκληραγωγημένο πλάσμα, με τις χάλκινες αρτηρίες και τα ξύλινα πόδια φωλιασμένα σ΄ένα στρώμα αργίλου, έχει υπομείνει πολλά: μπάλες να αναπηδάνε στους πλαϊνούς τοίχους που βλέπουν στον κήπο, πόρτες να κλείνουν με πάταγο λόγω θυμού, κατακόρυφους στους τοίχους του διαδρόμου, το βάρος και τους αναστεναγμούς ηλεκτρικών συσκευών καθώς και τις εξερευνήσεις αδέξιων υδραυλικών στα σπλάχνα του. Αποτελεί καταφύγιο για μια τετραμελή οικογένεια, παρέα με μια αποικία μυρμηγκιών γύρω από τα θεμέλια και, κατά τη διάρκεια της άνοιξης, για οικογένειες κοκκινολαίμηδων στην καπνοδόχο. Επιπλέον προσφέρει στήριγμα σε μια ευπαθή (ή απλώς νωθρή) μοσχομπιζελιά που ακουμπά στον τοίχο του κήπου και ενδίδει στο εφήμερο φλερτ ενός σμήνους μελισσών.
Το σπίτι έχει εξελιχθεί σε πεπειραμένο μάρτυρα. Έχει υπάρξει συνεργός σε πρώιμεςαποπλανήσεις, έχει παρακολουθήσει τη μελέτη των μαθημάτων για το σχολείο, έχει δει φασκιωμένα μωρά αμέσως μετά την άφιξή τους από το μαιευτήριο, έχει εκπλαγεί μέσα στη νύχτα από ψιθυριστές
εξομολογήσεις στην κουζίνα. Έχει εμπειρία από χειμωνιάτικες νύχτες, όταν τα παράθυρά του ήταν παγωμένα σαν σακούλες από κατεψυγμένο αρακά, και σούρουπα στην καρδιά του καλοκαιριού, όταν οι τούβλινοι τοίχοι του είχαν τη ζεστασιά φρεσκοψημένου ψωμιού. Έχει προσφέρει όχι μόνο φυσικό αλλά και ψυχολογικό καταφύγιο. Έχει υπάρξει φύλακας μιας ταυτότητας. Στην πάροδο των χρόνων, όταν οι ιδιοκτήτες του επιστρέφουν ύστερα από περιόδους απουσίας, κοιτούν τριγύρω και θυμούνται ποιοι είναι. Οι λιθόστρωτες πλάκες στο ισόγειο αποπνέουν γαλήνη και παλιά χάρη, ενώ η συμμετρία στα ντουλάπια της κουζίνας αποτελεί πρότυπο ακλόνητης τάξης και πειθαρχίας. Το γυαλιστερό τραπεζομάντιλο με τις μεγάλες σταμπωτές νεραγκούλες στο τραπέζι της κουζίνας υποδηλώνει μια έκρηξη ευθυμίας που έρχεται σε έντονη αντίθεση με τον παρακείμενο τραχύ τσιμεντένιο τοίχο. Κατά μήκος της σκάλας, μικροί πίνακες νεκρής φύσης που απεικονίζουν αυγά και λεμόνια εστιάζουν την προσοχή στην περιπλοκή και στην
ομορφιά των καθημερινών πραγμάτων. Στη μαρκίζα κάτω από το παράθυρο, ένα γυάλινο βάζο με βιολέτες βοηθάει στην αντίσταση κατά της θλίψης. Στο επάνω πάτωμα, ένα στενόμακρο άδειο δωμάτιο δίνει χώρο στη δημιουργία αναζωογονητικών σκέψεων, με το φεγγίτη του να ανοίγεται προς ανυπόμονα σύννεφα που μεταναστεύουν γρήγορα επάνω από γερανούς και καπνοδόχους. Μολονότι το σπίτι αυτό ίσως δεν προσφέρει λύσεις σε πολλά από τα προβλήματα των κατοίκων του, τα δωμάτια του προσδίδουν μια ευτυχία στην οποία η αρχιτεκτονική έχει συμβάλλει με τρόπο ξεχωριστό.
___________________
Το κείμενο αυτό είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Alain De Botton
Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ
Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ
Έως αυτή τη στιγμή γυναίκες δεν έχουν εμφανιστεί στη γη. Ο Ζευς ζήτησε από τον Ήφαιστο (αδέλφια του ήταν οι Ιαπετίδες Άτλας, Επιμηθέας και Μενοίτιος) να δημιουργήσει μια γυναίκα γλυκιά και γοητευτική, την Πανδώρα.
Οι θεοί της έδωσαν ένα κουτί, μέσα στο οποίο έχουν όλοι βάλει κάτι βλαβερό, και της ζήτησαν να μην το ανοίξει. Έπειτα παντρεύτηκε εκείνον τον Επιμηθέα παρά τις προειδοποιήσεις του Προμηθέα. Βέβαια, η Πανδώρα το κουτί το άνοιξε και έτσι απλώθηκαν στη γη όλα τα κακά του κόσμου και ο Προμηθέας δέθηκε στον Καύκασο να ταϊζει τον αετό...
Αυτός λοιπόν είναι ο πρώτος σημαντικός μύθος τον οποίο όπως είπαμε δεν πρέπει να συνδυάζουμε με τη θρησκευτική ζωή. Ο μύθος αυτός αποτελεί κατά κάποιο τρόπο την έκφραση της προσπάθειας του ανθρώπου να κατανοήσει και να ερμηνεύσει αυτά που συμβαίνουν γύρω του. Οι άλλο μύθοι, ωστόσο, δεν έχουν ανάλογες προεκτάσεις.
Source: Anne Marie Buttin
Wikipedia.org
Απόσπασμα από τη «Μυθολογία» του Νίκου Τσιφόρου.
Από το χάος ξεπηδήσαμε κι έμεινε κατάλοιπο να μας παιδεύει μέχρι να ξαναγίνει χάος...Ένα πράγμα που πρέπει να 'ναι σκοτεινό, πηχτό ή νερουλό, μυστηριακό και άγνωστο. Άμα μάθουμε τι είναι, θα γίνουμε το ένα μας με το Θεό. Καλά και δεν το μαθαίνουμε. Ο Ησίοδος λέει ότι ήτανε ο Χώρος. Τρομάρα να του 'ρθει και του Ησίοδου, αλλά αφού το λέει, το λέμε. Κι ο Χώρος αυτός είχε μέσα του σε σπέρμα όλα όσα αποτελούνε το Σύμπαν. Οι πρόλογοι είναι κομμάτι αχάριστοι, αλλά δεν μπορείς να τους αποφύγεις. Μ' όλη τους την κουταμάρα, είναι βλέπεις κι απαραίτητοι. Να μη λέμε τη Μυθολογία σκέτα σαν παραμύθι, να της δώσουμε και μια μορφή. Μια αλήθεια. Όση αλήθεια μπορείς να βρεις μέσα στο μύθο. Και για να τιμήσουμε τη μνήμη του Ησίοδου, πρέπει να πούμε ότι η μυθολογική θεωρία του δεν ξεφεύγει και πολύ από την επιστημονική εξήγηση της Κοσμογονίας.
Οι θεωρίες του 'Εντιγκτον, του Λεμαίτρ, του Ρόσελ, του Χέρτζμπρουκ, του Μιλν, του Μεντζ, του Λαπλάς (πού να τις πούμε όλες) συγγενεύουν αρκετά με την Κοσμογονία του Ησίοδου. Κι εμείς που κάνουμε μυθολογία, θα ξεφύγουμε από την Επιστήμη.
"Εν αρχή ην το χάος", έτσι το θέλει κι ας λέει ο Όμηρος ότι πρώτος ήταν ο Ωκεανός που είχε παντρευτεί τη Θέτιδα. Ο Όμηρος ήταν ποιητής και ρομαντικός. Ό,τι γουστάρει το λέει. Κι άσε που μπορεί να του δίνανε και το Νόμπελ, έτσι κι έγραφε "μονοκοτυλήδονα"...
Το Χάος έκανε δυο παιδιά, τη Νύχτα και το Έρεβος. Έρεβος, λέγανε οι αρχαίοι ό,τι βρίσκεται κάτω από τα πόδια μας, μέσα στη γη και τόσο μακριά, όσο ο ουρανός από πάνω μας. Από τη Νύχτα και το Θάνατο γεννήθηκαν ο Έρωτας και η Ημέρα.
Η δημιουργία της γης παραμένει αδιευκρίνιστη.
Τα πρώτα ζωντανά πλάσματα ήταν τα παιδιά της γης και του Ουρανού, περίεργα τέρατα, οι Κύκλωπες και κατά κύριο λόγο οι Τιτάνες. Ο πατέρας τους ο Ουρανός, τα μισούσε. Ο Τιτάνας Κρόνος κυβερνούσε το σύμπαν με τη Ρέα, τη σύζυγό του, μέχρι την ημέρα που ο γιος του Δίας, επαναστάτησε εναντίον του. Ο Κρόνος καθώς γνώριζε ότι κάποιο από τα παιδιά του θα τον έριχνε από το θρόνο, υποχρέωνε τη γυναίκα του Ρέα, να του παραδίδει τα νεογέννητά της, τα οποία, έπειτα, καταβρόχθιζε.
Όταν γεννήθηκε ο Δίας, όμως, η Ρέα, αντί για το νεογέννητο, έδωσε στον Κρόνο μια πέτρα τυλιγμένη στα σπάργανα, την οποία αυτός κατάπιε στη συνέχεια. Όταν ο Δίας μεγάλωσε, εξανάγκασε τον πατέρα του να βγάλει από την κοιλιά του την πέτρα και τα πέντε πρώτα παιδιά που είχε καταπιεί. Η πέτρα τοποθετήθηκε στους Δελφούς. Ο πόλεμος μεταξύ του Κρόνου και των παιδιών του ήταν φοβερός` μπορεί κανείς να δει την αναπαράσταση του στη δωρική ζωφόρο του Παρθενώνα. Οι τιτάνες νικήθηκαν και ο Δίας τους τιμώρησε χωρίς έλεος. Ο Άτλας για παράδειγμα καταδικάστηκε να σηκώνει τη γη στους ώμους του. Έμεινε στον Δία να ξεφορτωθεί τον Τυφώνα και τους Γίγαντες.
Μέχρι το σημείο αυτό, δεν είχε εμφανιστεί κανένα ανθρώπινο ον. Ένας από τους Τιτάνες, που από την αρχή της διαμάχης είχε πάρει το μέρος του Δία, ανέλαβε να δημιουργήσει τον άνθρωπο. Αυτός ήταν ο Προμηθέας, ο οποίος συνοδευόταν από τον αδελφό του Επιμηθέα, ένα άμυαλο ον, που έδωσε όλα τα δώρα στα ζώα και δεν άφησε τίποτα για τους ανθρώπους. Τότε ζήτησε τη βοήθεια του Προμηθέα, ο οποίος αρχικά έδωσε στους ανθρώπους την ικανότητα να στέκονται όρθιοι. Έπειτα έκλεψε από το άρμα του Ήλιου τη φωτιά, την οποία έδωσε στους ανθρώπους μ΄ έναν πυρσό.
Panna Cotta with Sweet Wine 2
-
[image: Panna Cotta with Dessert Wine]
Delicious Dessert with crème fraîche and white chocolate, drizzled with a
syrup of sweet, sun-dried Vinsanto Santori...
Πανακότα με Σιρόπι Vinsanto 2
-
[image: Πανακότα με Σιρόπι Vinsanto]
Γευστικό Γλύκισμα με crème fraîche και άσπρη σοκολάτα, περιχυμένο με ένα
σιρόπι από γλυκό, λιαστό κρασί Vinsanto Σαντο...
Falkirk Wheel - Ο μεταλλικός Γολιάθ
-
Ένα θαύμα της μηχανικής έχει γίνει τουριστικός πόλος έλξης. Πρόκειται για
το Falkirk Wheel, ένας ανελκυστήρας περιστρεφόμενος για πλεούμενα, στην
Κεντρική ...
Αναρτήσεις
