Παρασκευή 1 Μαΐου 2009

Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

Η αρχαία Ελλάδα,μεταξύ του 700 & 600 π.Χ.

Δεν είναι εύκολο να κατανοήσει κάποιος πως ένας λαός με σκέψη ορθολογιστική, όπως ήταν οι Έλληνες, επινόησε τόσο εξωπραγματικές ιστορίες και έφτασε να τις πιστέψει. Ουσιαστικά η μυθολογία είναι το ακριβώς αντίθετο της λογικής, του λόγου.
Για να μπορέσουμε να το εξηγήσουμε, πρέπει πρώτα να αποδεσμεύσουμε τη θρησκεία από τη μυθολογία. Αν κάποιοι μύθοι προσπαθούν να εξηγήσουν κάποια φυσικά φαινόμενα που συνδέονται με μια θεότητα (π.χ. η λατρεία της Δήμητρας συνδέεται με το φυτικό κύκλο της αναγέννησης της φύσης), ωστόσο δεν μπορούμε να επεκτείνουμε τη σχέση αυτή με το σύνολο της μυθολογίας. Πρέπει πρώτα απ΄όλα να κατανοήσουμε ότι η ιεροτελεστία προηγούνταν του μύθου. Μπροστά σε ένα τελετουργικό αρχαίο και δυσνόητο, συνέθεσαν την ιστορία του θεού, τον τοποθέτησαν μέσα στο χωροχρόνο, του έδωσαν ποικίλα επίθετα, ανάλογα με τις ιδιότητες που εμφανίζει. Έπρεπε να βρεθούν εικόνες εύληπτες για το μέσο άνθρωπο, με τις οποίες να μπορέσει να ταυτιστεί. Η μυθολογία αναπτύχθηκε σε συνάρτηση με δυο άλλες αρχές της ελληνικής θρησκείας, τον πολυθεϊσμό και τον ανθρωπομορφισμό.

Δελφοί

Η ανάγνωση των μύθων δεν ήταν απλώς ψυχαγωγία. Πολλές θεωρίες που αναπτύχθηκαν με τον καιρό είχαν ξεκινήσει από τους μύθους. Ωστόσο θα χρειαζόταν πολύς χρόνος και θα ήταν ιδιαίτερα σύνθετο αν επιχειρούσαμε να τις αναλύσουμε. Μπορούμε μόνο να επισημάνουμε τις πιο πρόσφατες. Ο G. Dumézil διατύπωσε την άποψη ότι η κοινωνική οργάνωση, σύμφωνα με τις τρεις βασικές λειτουργίες των ινδοευρωπαϊκών λαών, εθνική κυριαρχία, πόλεμος και οικονομική παραγωγή, αντικατοπτρίζονται στη θρησκεία. Και όμως, κι ο ίδιος συμπέρανε ότι η θεωρία αυτή είναι αρκετά δύσκολο να αποδειχθεί σε σχέση με την ελληνική θρησκεία.
Οι σύγχρονοι ψυχολόγοι βλέπουν στους μύθους ένα μέσο για να έρθουν στο φως οι εσωτερικές πνευματικές διεργασίες και το υποσυνείδητο του ανθρώπου.
Πρέπει να προσθέσουμε ότι κάποιοι μύθοι επέτρεψαν στους Έλληνες πολίτες να μάθουν και να διεκδικήσουν το απώτερο παρελθόν της οικογένειας και των θεσμών τους. Όλοι οι αστικοί οργανισμοί έχουν κάποια ιστορία που τονίζει το παρελθόν και την αξία τους.
Όπως αναφέρει ο P. Grimal (La religion grecque): «Ο Ελληνισμός προσέφερε θεμελιώδες έργο για την πρόοδο της ανθρώπινης σκέψης. Χάρη στη μυθολογία, το ιερό στοιχείο σταμάτησε να είναι τρομακτικό και ένα σκοτεινό μέρος της ψυχής άνοιξε τις πύλες του στη σκέψη».


Ο ΗσίοδοςΟ Όμηρος

Μπορεί ο Όμηρος και ο Ησίοδος να δημιούργησαν την γενεαλογία των θεών, όμως το έργο τους δεν θεωρούνταν σε καμιά περίπτωση ιερό. Κάθε άνθρωπος είχε το δικαίωμα να μην πιστεύει, αρκεί να μη δρούσε ενάντια στις ιερουργίες και τις τελετές. Η πίστη του πληθυσμού είχε συγχωνευτεί με την ιεροτελεστία. Οι ιερουργίες δεν αμφισβητήθηκαν ποτέ και διατηρηθήκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα.


Συνεχίζεται

Source: Anne Marie Buttin
Marie Delcourt
Wikipedia.org

Σάββατο 25 Απριλίου 2009

Gare de l'Est


Στις 4 Οκτωβρίου του 1883 ο σταθμός Gare de l'Est του Παρισιού είδε την πρώτη αναχώρηση του Οριάν εξπρές για την Κωνσταντινούπολη.

Διαφήμιση εποχής

Ο σταθμός αυτός-ένας από τους έξι μεγάλους σταθμούς του Παρισιού- άνοιξε το 1850 από την Εταιρεία Των Παρισινών Σιδηροδρόμων, για να εξυπηρετεί τη γραμμή Παρίσι-Στρασβούργο.
Αρχιτέκτονάς του ήταν ο François-Alexandre Duquesney.


Ανακαινίσεις στο σταθμό έγιναν το 1885 και το 1900. Το 1931 είχε διπλασιαστεί σε μέγεθος με την προσθήκη καινούριου συμμετρικού τμήματος στον υπάρχοντα σταθμό, για να πάρει την τελική μορφή που γνωρίζουμε σήμερα. Αυτή η μετατροπή άλλαξε σημαντικά τη μορφή της γύρω γειτονιάς και από τις πλατφόρμες του περνάνε 34 εκατομμύρια ταξιδιώτες, το χρόνο!


Ο Gare de l'Est είναι το τέρμα μιας στρατηγικής σιδηροδρομικού δικτύου το οποίο επεκτείνεται προς το ανατολικό τμήμα της Γαλλίας και είδε μεγάλες κινητοποιήσεις των γαλλικών στρατευμάτων, κυρίως το 1914, κατά την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Στην αίθουσα της κύριας γραμμής, μια μνημειακή ζωγραφική (60μ2) από τον Alfred Herter, Αμερικανό ζωγράφο, εις μνήμην του γιου του που σκοτώθηκε σ΄αυτόν τον πόλεμο και η οποία χρονολογείται από το 1926, απεικονίζει την αναχώρηση αυτών των στρατιωτών για το Δυτικό Μέτωπο του πολέμου.

Μια αφίσα του Albert Herter για τον Αμερικανικό Ερυθρό Σταυρό.


source: http://wikipedia.org/

Τρίτη 24 Μαρτίου 2009

Falkirk Wheel - Ο μεταλλικός Γολιάθ


Ένα θαύμα της μηχανικής έχει γίνει τουριστικός πόλος έλξης.
Πρόκειται για το Falkirk Wheel, ένας ανελκυστήρας περιστρεφόμενος για πλεούμενα, στην Κεντρική Σκωτία, το οποίο κατασκευάστηκε για να ενώσει δυο κανάλια το Forth and Clyde με το Union Canal, και τα οποία είχαν μεταξύ τους 35μ. (115ft) υψομετρική διαφορά.


Ένα είδος πλωτής διώρυγας τύπου Παναμά λοιπόν, αλλά σε πιο σύγχρονή, περιστρεφόμενη και φουτουριστική μορφή.
Ο μοναδικός στον κόσμο περιστρεφόμενος ανελκυστήρας, ένα αριστούργημα της εφαρμοσμένης μηχανικής, θεωρείται ορόσημο για τη Σκωτία.
Έχει εμπνευσθεί από τη μορφή του Κελτικού διπλού πέλεκυ.


Δυο διαμετρικά αντίθετες δεξαμενές γεμάτες νερό είναι τοποθετημένες στα άκρα των βραχιόνων. Αυτές οι λεκάνες ζυγίζουν πάντα το ίδιο, χάρη στην αρχή του θεωρήματος του Αρχιμήδη. Μπαίνοντας ένα καραβάκι μέσα σ΄αυτές, εκτοπίζει το βάρος του σε νερό, το οποίο ζυγίζει ακριβώς το ίδιο με το πλεούμενο. Αυτό κρατά το τιμόνι ισορροπημένο και έτσι παρά την τεράστια μάζα του, περιστρέφεται 180 μοίρες σε 5 ½ λεπτά, με ελάχιστη ηλεκτρική ενέργεια.


Το τουριστικό ταξίδι αρχίζει στην κάτω λεκάνη έξω από το κέντρο επισκεπτών, ανεβαίνοντας σε μια από τις ειδικά σχεδιασμένες βάρκες, οι ρόδες ανυψώνονται μέχρι το επάνω κανάλι. Η ανάβαση κατά μήκος του επάνω καναλιού, διαρκεί 15 λεπτά, τα οποία σου επιτρέπουν να θαυμάσεις, από αυτό το ύψος, το τοπίο.


Μόλις ανυψωθεί, η βάρκα πλέει ομαλά από τη ρόδα επάνω στο Union Canal. Αυτό περνά κατά μήκος του Υδραγωγείου, μέσω μιας σήραγγας 180 μ. και κάτω από το τοίχος του Αντωνίνου. Η βάρκα θα επιστρέψει έπειτα, για μια αβίαστη κάθοδο πέρα από το κέντρο επισκεπτών και ακίνδυνα πίσω στη λεκάνη μετά από έναν τόσο ευχάριστο περίπατο.



Ο τροχός Falkirk εγκαινιάστηκε στις 24 Μαΐου 2002, από τη βασίλισσα Ελισάβετ ΙΙ, στον εορτασμό του χρυσού Ιωβηλαίου της, για να ενώσει τη Γλασκόβη με το Εδιμβούργο.


source 1
source 2

Παρασκευή 13 Μαρτίου 2009

Imperial College London

Μια από τις εισόδους. Αυτή του Business School.

To Imperial College του Λονδίνου (Aυτοκρατορικό Kολλέγιο της Eπιστήμης, της Tεχνολογίας και της Iατρικής, όπως επίσημα δίνεται στο Βασιλικό Καταστατικό Χάρτη του), είναι ένα Βρετανικό Πανεπιστήμιο στο Λονδίνο, το οποίο εστιάζει πρώτιστα στην Επιστήμη, την Εφαρμοσμένη Μηχανική, την Ιατρική και την Επιχείρηση.


To Imperial τοποθετείται τακτικά, ανάμεσα στα τρία κορυφαία Πανεπιστήμια, από το Times National University League, μαζί με την Οξφόρδη και το Καίμπριτζ.
Το 2008, ήταν τοποθετημένο στα 5 πρώτα, συνολικά στον κόσμο, από το THES - QS World University Rankings, στις ταξινομήσεις των Πανεπιστημίων παγκοσμίως, και 27ο στον κόσμο με την Ακαδημαϊκή ταξινόμηση της Shanghai Jiao Tong Academic ranking of world Universities.


Το Imperial University είναι το πρώτο (και από το 2009, το μόνο) Πανεπιστήμιο στη Μεγάλη Βρετανία το οποίο χρησιμοποίησε το βαθμό A* (Α με αστερίσκο) στο βαθμό Α στα τμήματα Υπολογιστών και Ηλεκτρικής και Ηλεκτρονικής Εφαρμοσμένης Μηχανικής και το οποίο απαιτεί τώρα, A*AA για την αποδοχή των υποψηφίων σπουδαστών του για το 2010.


Η κύρια πανεπιστημιούπολη βρίσκεται στο νότιο Kensington, στο κεντρικό Λονδίνο, στο όριο μεταξύ του βασιλικού δήμου Kensington and Chelsea και του Westminster και με τη κεντρική είσοδό της στην Exhibition Road.

Η εσωτερική αυλή με το deck.

Οπτικό κατάστημα μέσα στο χώρο του Πανεπιστημίου.

Ένα από τα εστιατόρια.

Στις 8 Ιουλίου του 2007, γιόρτασε τα 100ά του γενέθλια.


Στο κτιριάκι αυτό στεγάζεται η αστυνομία του Πανεπιστημίου. Μέσα στο χώρο του Πανεπιστημίου.



Τους χώρους τους βλέπετε τελείως άδειους, γιατί  η φωτογράφιση έγινε την ημέρα των Χριστουγέννων. Σε άλλες στιγμές, ο χώρος σφύζει από ζωή.
Για να πας από τον ένα χώρο στον άλλον ή σε αίθουσα διδασκαλίας και αμφιθέατρο, χρησιμοποιείται ηλεκτρονική κάρτα για το άνοιγμα των θυρών και με την οποία είναι εφοδιασμένος κάθε φοιτητής.
*Οποιαδήποτε ομοιότης(;) με ΑΕΙ της ημεδαπής, είναι τυχαία.
**Update:
http://extras.timesonline.co.uk/tol_gug/gooduniversityguide.php



source: www.wikipedia.org
Ο δικτυακός τόπος του:  http://www3.imperial.ac.uk/

Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2009

Εγκατάλειψη




Από τα πιο λυπηρά θεάματα για "άψυχα" πράγματα, νομίζω είναι τα εγκαταλελειμμένα κτίρια.
Το παραπάνω ανήκει σε έναν πρώην Πρωθυπουργό του Λιβάνου.
Αν θέλετε να δείτε περισσότερες φωτογραφίες, εδώ:

http://www.flickr.com/photos/poisonbabyfood/3176479067/in/set-72157612306706777/

και στο: http://www.spitoskylo.gr/


Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2009

Brutalisme

Centre national de la dance
Το στυλ Brutalisme περιγράφει ένα αρχιτεκτονικό ύφος, παράγωγο του μοντερνισμού, το οποίο γνωρίζει μεγάλη δημοτικότητα, ανάμεσα στο 1950 και το 1970.
Τα πρώτα δείγματα, εμπνευσμένα για την αρχιτεκτονική brutaliste, είναι τα έργα του Γαλλοελβετού αρχιτέκτονα Le Corbusier, κυρίως της ακτινοβόλου πόλης (1952) και του υπουργικού κτηρίου Chandigarh, στην Ινδία (1953).

Ο όρος προέρχεται από το γαλλικό brut=τραχύς, για το beton brut=τραχύ σκυρόδεμα και ο οποίος χρησιμοποιήθηκε από το Le Corbusier για να υποδείξει το υλικό της προτίμησής του.
Είναι στους Άγγλους αρχιτέκτονες Alison και Peter Smithson, στους οποίους οφείλουμε αυτόν το νεολογισμό, στο 1954, αλλά ο όρος δεν γίνεται πραγματικά δημοφιλής, παρά μόνον με τη δημοσίευση του «New Brutalism».
Έργο του κριτικού Reyner Banham, ο οποίος υιοθετεί τη λέξη για να περιγράψει την παρούσα αρχιτεκτονική επανάσταση.

Οι δομές του στυλ brutalisme, συντίθεται από γεωμετρικές ορθογώνιες φόρμες, οι οποίες εντείνονται από την επανάληψη τους και οι οποίες κρατούν το αποτύπωμα από τον ξυλότυπο (καλούπι) μέσα στον οποίο εγκιβωτίστηκε το μπετόν, χωρίς την επένδυση και τη διακόσμηση.
Παρόλα αυτά, όλες κατασκευές brutalistes δεν είναι από σκυρόδεμα. Υπάρχουν επίσης κτήρια που μπορεί να χαρακτηριστούν brutalistes εξαιτίας της ογκώδους εμφάνισής τους και χωρίς να έχουν την προετοιμασία του σκυροδέματος, διότι τα κατασκευαστικά υλικά τους είναι εμφανή, ενώ είναι κρυμμένα συνήθως.

Centre G. PompidouΈνας μεγάλος αριθμός κατασκευών των Alison και Peter Smithson είναι από τούβλο και το κέντρο G. Pompidou των Richard Rogers και ο Renzo Piano θεωρείται ως τέτοιο έργο.


GabionsΤα υλικά των brutalistes κατασκευών είναι το
τούβλο, το γυαλί, ο χάλυβας, η χοντροκομμένη πέτρα, και τα gabions, δλδ. ένα είδος μεγάλων συρμάτινων «κλουβιών», γεμάτα πέτρες, τα οποία χρησιμοποιούνται στις κατασκευές για τη δημιουργία αναβαθμών, τοίχων, και πολλές φορές, για τη διακόσμηση προσόψεων. Μπορεί να στρωθούν με χώμα στην επιφάνειά τους και στη συνέχεια να φυτευτούν.

Le toit de la cité radieuse
Η αποτυχία των προγραμμάτων της καθιέρωσης λειτουργικών κοινοτήτων μέσα σε κάποια σύνολα «brutalistes», ίσως εξαιτίας της επιδείνωσης των συνθηκών της αστικής ζωής μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (κυρίως σε Μεγάλη Βρετανία), έχει ρίξει σε δυσμένεια και την ιδεολογία και το αρχιτεκτονικό ύφος, το οποίο εκπροσωπούσε.
La piscine, sur le toit de la cité radieuse





source
wikipedia.org
Flickr.com
http://www.flickr.com/photos/minijoan/3031346213/in/set-72157609127038077/: Για να δείτε μιαν ολόκληρη σειρά φωτογραφιών της cité radieuse.


Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2009

Μάθε να λες όχι





...Μια ατέλειωτη σειρά ανθρώπων που δεν μπόρεσαν να πουν «όχι»!Αυτές τις ιστορίες τις ξέρετε, συμβαίνουν δίπλα μας στους φίλους, τους συναδέλφους, την οικογένειά μας. Πρόκειται για μια «συλλογική συμφορά», λες και είμαστε όλοι ανίκανοι να αρνηθούμε όταν μας πιέζουν να κάνουμε κάτι που δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε, και τελικά, αντί να το αποφύγουμε, το υπομένουμε μαρτυρικά. Δεν τολμάμε να εκφέρουμε διαφορετική άποψη, να εκφράσουμε τις επιθυμίες μας και να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας. Ακόμα κι όταν υποφέρουμε, καταλήγουμε να κάνουμε αυτό που δεν θέλουμε, να αποδεχτούμε τις ιδέες που κατά βάθος απορρίπτουμε, επειδή νομίζουμε ότι πρέπει να ζούμε και να φερόμαστε όπως «όλος ο κόσμος».

Όλοι μας όμως το μετανιώνουμε πικρά και κατηγορούμε τον εαυτό μας επειδή δεν καταφέραμε να αρνηθούμε. Και, μέσα μας, τρέφουμε την κρυφή ελπίδα ότι μια μέρα θα καταφέρουμε κι εμείς να πούμε «όχι»!



MARIE HADDOU
Εκδόσεις ΚΡΙΤΙΚΗ
Σειρά: Ψυχολογία για όλους