Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

Η ελληνική συνεισφορά στην αρχιτεκτονική έχει να κάνει περισσότερο με την εξωτερική εμφάνιση και το αισθητικά "ωραίο", παρά με τις μεθόδους οικοδόμησης.

Η αρχιτεκτονική, τέχνη της ανοικοδόμησης, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τα υλικά που είχαν -σε κάθε εποχή- στη διάθεσή τους οι κατασκευαστές. Ανάλογα με τα υλικά που χρησιμοποιούνταν (αρχικά σκληρές και ύστερα πιο μαλακές πέτρες, λευκό μάρμαρο), οι αρχαίοι Έλληνες έδιναν ιδιαίτερη έμφαση στις σωστές διαστάσεις, στη διακόσμηση, στην εξωτερική ποιότητα του κτιρίου, ενώ λιγότερο τους απασχολούσε η κατασκευή, η δομή του. Είναι προφανές ότι οι πέτρες που τοποθετούσαν, για παράδειγμα, πάνω από τους μυκηναϊκούς τείχους είχαν ως στόχο περισσότερο την αισθητική αρτίωση (=τελείωση, ολοκλήρωση) του μνημείου παρά την οικοδομική του τελειότητα. Η διάσταση των ογκολίθων μπορεί συχνά να εκπλήσσει, αλλά ο τρόπος με τον οποίον τοποθετούνταν είναι ακόμα πιο αξιοθαύμαστος. Οι δημιουργοί των μνημείων αυτών δεν ασχολούνταν κυρίως με τα στατικά προβλήματα, αλλά με την αισθητική.

Οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν διάφορα συστήματα λιθοδομής ανάλογα με την εποχή: το "κυκλώπειο" σύστημα συνιστούσε τη δόμηση με μεγάλες ακατέργαστες πέτρες και μικρότερες οι οποίες φράζουν τα ενδιάμεσα κενά.
Το "πελασγικό" οικοδομικό σύστημα συνήστατο στη χρήση ογκόλιθων ακανόνιστου μεγέθους πιο δουλεμένων.
Το πολυγωνικό σύστημα επέβαλλε τη χρήση ακανόνιστων λίθων, που όμως ήταν κομμένοι σε ορθές γωνίες και οι αρμοί διασταυρώνονταν στην τύχη.

---

Το "πελασγικό" χρησιμοποιήθηκε στην αρχαϊκή εποχή και τον 6ο αιώνα π.Χ και μπορούμε να το δούμε σε όλα τα μεγάλα μνημεία, ενώ το πολυγωνικό χρησιμοποιήθηκε στους ελληνιστικούς χρόνους. Τα δυο τελευταία δομικά συστήματα χρησιμοποιούνταν επίσης για την κατασκευή αντερεισμάτων ή για να ενισχύσουν κάποιον εξώστη, όπως ήταν ο ναός του Απόλλωνα στους Δελφούς.

---

Φωτoγραφίες από τη Wikipedia

---

Οι Κατοικίες των Αρχαίων Αθηναίων

---

Οι Αθηναϊκές κατοικίες

Οι Αθηναϊκές κατοικίες στο τέλος του 5ου π.Χ αιώνα ακόμα και εκείνες που ανήκαν σε επιφανείς και πλούσιους πολίτες και οι οποίες δεν διέφεραν από τις αντίστοιχες των συμπολιτών τους, ήταν αρκετά ταπεινές.
Για τους Αθηναίους ήταν σπουδαιότερο να κτίσουν πολυτελείς κατοικίες για τους Θεούς τους, παρά να κατασκευάσουν ένα πολυτελές σπίτι για τον εαυτό τους. Κάτι που θα φάνταζε ως ιεροσυλία.

---

Στις λαϊκές συνοικίες τα σπίτια ήταν μικρά, με δυο ή τρία μικρά δωμάτια στο ισόγειο.
Μερικές φορές υπήρχε και πάνω όροφος που έφτανες με μια μικρή σκάλα.
Οι τοίχοι κτίζονταν με ξύλα, πλίνθους και ένα είδος σκυροδέματος. Στην ηπειρωτική Ελλάδα οι στέγες κατασκευάζονταν με κλίση για την εύκολη απορροή των ομβρίων υδάτων. Στα νησιά προτιμούσαν τις ταράτσες. Οι πόρτες άνοιγαν προς τα έξω. Τα παράθυρα είχαν συχνά τη μορφή φεγγίτη, άλλωστε το γυαλί δεν υπήρχε κατά την πρώιμη αυτή εποχή. Στα δωμάτια έμπαινε λιγοστό φως, ενώ η θέρμανση ήταν ελάχιστη, που προερχόταν από ένα μαγκάλι, που έκαιγε ξυλοκάρβουνα. Στο μαγκάλι μαγειρεύονταν και οι τροφές, ενώ το πρόβλημα του εξαερισμού λυνόταν με αρκετά πρωτόγονο τρόπο: με ένα στειλιάρι μετακινούσαν μια πλάκα της οροφής για να φεύγει ο ατμός και η μυρωδιά. Σε μερικές μεταγενέστερες οικίες υπήρχαν καπνοδόχοι γι αυτή τη δουλειά.

---

Η κάτοψη των σπιτιών στην αρχή αποτελείτο από μια τετράγωνη μεγάλη αίθουσα με ένα προστώο στο μπροστινό ή στο πίσω μέρος, με δυο κολώνες. Αργότερα κατά τον 4ο αιώνα π.Χ και κυρίως κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους τη θέση του μεγάλου δωματίου, παίρνουν δυο δωμάτια που βρίσκονται γύρω από μια αυλή. Ο πιο ευκατάστατοι κτίζουν πιο ευρύχωρα σπίτια. Κάποια μικρότερα δωμάτια που έβλεπαν στο δρόμο, απομονωμένα από το υπόλοιπο σπίτι, χρησίμευαν ως καταστήματα.

---

Οι τοίχοι καλύπτονταν αρχικά με ασβεστοκονίαμα, ενώ αργότερα απλώς τους έβαφαν.
Τα έπιπλα ήταν περιορισμένα: κρεβάτια με καλύμματα και μαξιλάρια, ανάκλιντρα, χαμηλά τραπέζια-συχνά στρογγυλά που στηρίζονταν σε τρία πόδια- κιβώτια, πήλινες και χάλκινες λάμπες λαδιού, σκαμνάκια, καρέκλες με ψηλή πλάτη. Για διακόσμηση τοποθετούσαν σε διάφορα σημεία του σπιτιού ζωγραφισμένα αγγεία. Πάντως κάποιοι επιφανείς πολίτες πρέπει να είχαν πολυτελέστερα σπίτια. Οι σύγχρονοί του, εκθείαζαν το σπίτι του Αλκιβιάδη, ο οποίος ήταν πλούσιος, εκκεντρικός και επιδειξιομανής.
Είχε βάλλει καλλιτέχνες να ζωγραφίσουν τους τοίχους του σπιτιού του, κρατώντας μάλιστα μέσα στο σπίτι του για τρεις μήνες, παρά τη θέλησή του, το ζωγράφο Αγάθαρχο. Ωστόσο όταν δημοσιεύθηκαν τα υπάρχοντα του, με αφορμή την καταδίκη του για την υπόθεση των ελευσινίων μυστηρίων, αποδείχτηκε ότι ο πλούτος – για το οποίο φημιζόταν το σπίτι του - δεν ήταν τόσο μεγάλος.

---

Κάθε σπίτι ήταν απομονωμένο σε σχέση με τα άλλα. Από τον 4ο αιώνα π.Χ. εμφανίζονται μεγάλα κτίρια, στα οποία συγκεντρώνονταν περισσότερες από μια κατοικίες. Τα κτίρια αυτά ήταν επίσης συγκεντρωμένα σε οικοδομικά τετράγωνα (συνοικίες).

---

Οι εξοχικές κατοικίες


Οι πλούσιοι Αθηναίοι είχαν επίσης και εξοχικά σπίτια , κοντά στην Αθήνα, ή μεγάλα αγροκτήματα, μέσα στα οποία υπήρχαν και κατοικίες. Τα πιο σημαντικά τεκμήρια τα βρίσκουμε στα έργα του Ξενοφώντα, που περιγράφει το σπίτι του στον Σκιλλούντα.
Μας πληροφορεί ότι υπήρχε κοιτώνας για τους δούλους με ξεχωριστά δωμάτια για τους άνδρες και τις γυναίκες.
Στη Δήλο, με βάση τα κτίσματα που ανασκάφηκαν, μπόρεσαν να αποκαταστήσουν μια φάρμα της εποχής. Αποτελούνταν από υπνοδωμάτιο, δωμάτιο για τους άνδρες, στάβλους, μαντρί, αποθήκη για να φυλάσσονται τα δημητριακά, αλώνι, μύλο, κελάρι για τα αγγεία και σπανίως έναν ξεχωριστό όροφο.

---

Επιτεύγματα

Μου έστειλαν με mail αυτές τις φωτογραφίες και ήθελα να τις μοιραστώ μαζί σας.
Όλες έχουν προταθεί για "Picture of the year 2007" μαζί με κάποιες άλλες, εξίσου όμορφες. Επειδή όμως, έχω μια αδυναμία σ΄αυτά που ο άνθρωπος μεγαλούργησε και άφησε τα αποτυπώματά του, διάλεξα μερικές να σας παρουσιάσω. Αυτές που άφησα έξω, είναι φωτογραφίες από το φυσικό μας περιβάλλον και εκεί το θαύμα είναι διαρκές.

---

Το έχω δει από κοντά, η φωτογραφία όμως αυτή, είναι ασύγκριτη!

---

Δεν είναι καταπληκτικός αυτός ο σουρεαλιστικός "πυργάκος"; Δικαίως βγήκε πρώτος!
Ο καιρός τη στιγμή της φωτογράφισης; Τα χρώματα; Οι φωτισμένες πλευρές του πύργου και οι σκιάσεις; Η σύνθεση, η κλίμακα των μεγεθών και...μαγικός.

---

Η μεγάλη πυραμίδα της Γκίζας (2560 π.Χ.), είναι ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου κατά τον Αντίπατρο.

---

Και αυτό; Ανθρώπινο κατασκεύασμα! Οριζώνες στην Κίνα.

---

Έχω μια τάση με τους πύργους, φαίνεται! Μα σ΄αυτόν εδώ με σαγήνευσε η αντανάκλαση του πάνω στο νερό.

---

Αυτό εδώ δεν είναι δημιούργημα του ανθρώπου, αλλά της φύσης. Δεν μπόρεσα ν΄αντισταθώ στη μαγεία του και σας το παρουσιάζω...

Το κλεφτρόνι

Την Παρασκευή 25/01/08, το μεσημέρι, φεύγοντας από τη δουλειά, μ΄ ένα κέφι τρελό, διότι είχαμε επετείους να γιορτάσουμε το βράδυ. Είχα κλείσει και τραπέζι σε γνωστό ταβερνείο στο Μπουρνάζι, για το οποίο θα ήθελα πολλά να γράψω, αλλά ας ελπίσω ότι αυτό θα γίνει σε επόμενο ποστ… Φεύγοντας λοιπόν, χαρά χαρούμενη που λένε, ανοίγω το αυτοκίνητό μου και αφήνω πίσω, παράλληλα με τη ράχη του καθίσματος του οδηγού και μισοσκεπασμένο από το σακάκι μου που κρεμόταν από πάνω του, το laptop μου. Λογικά, κι αν κοίταζε κάποιος μέσα δεν το έβλεπε.

Πήγα μια μικρή βόλτα στα μαγαζιά και γυρνώντας μετά από καμιά ώρα ο φορητός υπολογιστής είχε κάνει φτερά ...Χωρίς εμφανή σημάδια παραβίασης της κλειδαριάς. Τι θέλω να πω: Τα κλεφτρόνια έχουν εξελιχθεί. Δεν σπάνε πια τζάμια, αλλά έχουν γίνει εξπέρ στο άνοιγμα χωρίς ζημιές. "Ουδέν κακό αμιγές καλού".
Κλαίω το μηχάνημά μου, μα περισσότερο τα αρχεία μου, το καινούριο (μιας μέρας) ποντικάκι μου, τα cd μου, μ΄ ένα τεράστιο αριθμό φωτογραφιών...και δυο βιβλία.
Το κλεφτρόνι σίγουρα με παρακολουθούσε και πήρε το συγκεκριμένο πράγμα, χωρίς να πειράξει τίποτε άλλο στ΄ αυτοκίνητο. Ούτε καν τα χαρτιά του (άδειες κυκλοφορίας), ραδιοσιντί κ.λπ. που ήταν ακριβώς πάνω και δεξιά από το laptop πάνω στο πίσω κάθισμα.

Στο αστυνομικό τμήμα μου εξήγησαν ότι λόγω φόρτου εργασίας και ελάχιστου προσωπικού, δεν γίνεται να είναι πανταχού παρόντες.
Δυστυχώς έχω φορτιστεί πολύ από την όλη ιστορία και δεν γίνεται να δω καμιά χιουμοριστική πλευρά του θέματος, που πιθανόν να υπάρχει. Έκανα καταγγελία, με την ελπίδα ότι αν πιάσουν κάποιους και βρουν κλοπιμαία, υπάρχει το ενδεχόμενο να βρουν και το λαπάκι μου.
Τελικά όλα τα γέλια και τα κέφια της Παρασκευής, μου βγήκαν ξινά…

Λονδίνο

Το Ταξίδι στα Βόρεια μας έφερε στο Λονδίνο. Μια μεγαλούπολη των 8 εκ. που λατρεύω να επισκέπτομαι...για πολλούς λόγους.


Ένας απ΄όλους είναι και η Αρχιτεκτονική του. Μ΄αρέσει να περπατώ στους δρόμους του με το κεφάλι πάντα ψηλά, να θαυμάζω τις στέγες των κτηρίων -που είναι η αδυναμία μου-και να προσπαθώ να καταγράψω στη μηχανή και προ πάντων στο μυαλό μου όλα τα απίθανα και θαυμάσια που συναντώ.Η επαφή του κτίσματος με τον ουρανό, οι στέγες, τα αετώματα, οι γύψινες διακοσμήσεις, η μαστοριά που κάποιοι έβαλαν σ΄όλα αυτά με συγκινούν ιδιαίτερα.

Πιστεύω ότι το Λονδίνο έχοντας χαμηλά σχετικά κτήρια και προστατεύοντας τα από την καταστροφή, έχει το χαρακτήρα μιας μεγάλης πόλης όπου μπορείς να βλέπεις τον ουρανό της χωρίς να στον κρύβουν υψηλές κατασκευές.
Ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο της, συγκρίνοντάς την με την Αθήνα είναι ότι δεν βλέπεις να κυκλοφορούν στους δρόμους πολλά αυτοκίνητα και βέβαια πολύ λιγότερα παρκαρισμένα.

Ο καιρός σε γενικές γραμμές είναι υποφερτός, εκτός από λίγες ακραίες περιπτώσεις.
Πάντως μέχρι τώρα, όσες φορές το έχουμε επισκεφθεί, σταθήκαμε τυχεροί στο θέμα καιρού.
Ξυπνώντας ένα πρωινό, σ΄αυτό το ταξίδι, μας καλημέρισε λίγη ομίχλη, που την βρήκαμε γουστόζικη!


Σ΄ένα επόμενο post θα σας γράψω για μια χαριτωμένη γωνιά που ανακαλύψαμε τυχαία...

Ματαιοδοξία ΑΑΑ

Επηρεασμένη από την έκθεση-αφιέρωμα του Βρετανικού Μουσείου στον πήλινο στρατό (Terracotta Army), και με πολλές σκέψεις στην τεράστια σε μέγεθος ματαιοδοξία του Α΄αυτοκράτορα Qin (Τσιν), δείτε τα βίντεο για να έχετε μια μικρή εικόνα του ατόμου που έβαλε το λαό Του να κατασκευάσει την Νεκρόπολή Του, τον πήλινο στρατό Του, που θα Τον φυλάει στη μετά θάνατο ζωή.
Τους εργάτες που ετοίμασαν τον τάφο και συμμετείχαν στην κηδεία, τους εντοίχησαν ζωντανούς εκεί, για να μη μαρτυρίσουν τον τρόπο κατασκευής του, τις μυστικές εισόδους και τα πλούτη που περιέκλειε.
Η θυσία ανθρώπων στο θάνατο ενός αυτοκράτορα, μοιάζει να είναι σύνηθες φαινόμενο εκείνη την εποχή στην Κίνα.

Η κατασκευή άρχισε το 246 π.Χ και ολοκληρώθηκε 38 χρόνια αργότερα.
Για να ολοκληρωθεί η νεκρόπολις, δούλεψαν 700.000 εργάτες και τεχνίτες απ΄ όλη τη χώρα. Οι μορφές είναι σε φυσικό μέγεθος και κάθε μια -στρατιώτη, αλόγου, άμαξας κλπ- είναι διαφορετικές στις λεπτομέρειες τους.

Ο τάφος ανακαλύφθηκε τυχαία από αγρότες της περιοχής το 1974, όταν έσκαβαν ένα πηγάδι.
Μέσα στον τάφο υπάρχουν αντικείμενα που θα χρειαζόταν ο αυτοκράτορας στην άλλη ζωή. Υπάρχουν αίθουσες, γραφεία, διάδρομοι, υπνοδωμάτια, κουζίνες...
Υπάρχει ένα ομοίωμα του κόσμου και των ορίων της αυτοκτατορίας του.
Χαρακτηριστικό της λεπτομερούς κατασκευής αυτού του ομοιώματος της γης, είναι τα ποτάμια στα οποία έτρεχε υδράργυρος. Δεν στεγνώνει όπως το νερό και θα έμενε αιώνια πάνω στη μακέττα.
Η οροφή του τάφου είναι καλυμμένη με μαργαριτάρια (πέρλες) και άλλα πολύτιμα πετράδια που αντιστοιχούσαν στα άστρα και τους πλανήτες.

Οι ανασκαφές που έχουν γίνει μέχρι σήμερα αφορούν λίγους μόνον χώρους μεταξύ πολλών άλλων που δεν έχουν ακόμα ανασκαφεί.
Το κράτος εύχεται στην ανάπτυξη της τεχνολογίας για να μην υπάρξουν καταστροφές, και ιδιαιτέρως στη μούμια του αυτοκράτορα, από τις περιβαλλοντικές συνθήκες.
Οι αρχαιολόγοι ψάχνουν να σιγουρευτούν ότι οι παγίδες και τα κρυφά περάσματα που είναι εγκατεστημένα -πιστεύουν από τον αυτοκράτορα για να τον προστατεύσουν από λεηλασίες- δεν αποτελούν κίνδυνο για την ακεραιότητα τους.
Σε κάποια ανασκαφή, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν όπλα και πανοπλίες από πέτρα με λεπτομέρεια και φινέτσα απίστευτη ακόμα και για την εποχή μας.
Σε μια άλλη, η οποία ονομάζεται "ο χώρος των δικαστών", παρουσιάζονται συμβολαιογράφοι και γραφιάδες, πιθανόν άνθρωποι του νόμου.
Κάποια τελείως πρόσφατη (του 2004) περιέχει μουσικούς και έναν γερανό που περιζώνει ένα ψεύτικο ρυάκι.
Φαίνεται ότι ο αυτοκράτορας ήθελε να περιτριγυρίζεται στην μεταθανάτια ζωή του, από όλα τα πράγματα που αγαπούσε ζώντας και να έχει τα μέσα να αντιμετωπίσει την ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ.-

Ματαιοδοξία

Το Βρετανικό Μουσείο αυτή την εποχή και μέχρι τις 28 Απριλίου του 2008, έχει αφιέρωμα στον πήλινο στρατό του Α΄Κινέζου αυτοκράτορα Qin.(259-310 π.Χ)
Ο στρατός αυτός 8000 στρατιωτών,αλόγων όπλων, αμαξών και σπιτιών κατασκευάστηκε από γλύπτες κατόπιν εντολής του αυτοκράτορα για να τον φυλάνε στη μετά θάνατο ζωή του. Μέσα σε αυτό το υπόγειο νεκροταφείο βρέθηκαν και ομοιώματα οικειών που μας πληροφορούν πως ήταν η ζωή το 3ο αιώνα π.Χ.