Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010

Golden Gate





Golden Gate (Χρυσή Πύλη) είναι το όνομα της κατακόκκινης γέφυρας -της οποίας τα ποδαράκια βρέχονται από τον Ειρηνικό Ωκεανό- της πόλης του Σαν Φρανσίσκο. Της ομορφότερης πόλης των Ηνωμένων πολιτειών, κατά γενική ομολογία. Κτισμένη στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο, κερδίζει χρόνο με το χρόνο όλο και περισσότερα βραβεία, κατατάσσοντας την στην πιο αγαπητή πόλη στον κόσμο. Για την κουλτούρα, την τέχνη και την ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική της.




Το 1937 τη χρονιά που ολοκληρώθηκε η κατασκευή της, θεωρήθηκε το σημαντικότερο γεγονός στα χρονικά, ως η μεγαλύτερη κρεμαστή γέφυρα στο κόσμο. Είναι διεθνώς αναγνωρισμένο σύμβολο του Σαν Φρανσίσκο και της Καλιφόρνια.



Πολλοί ήθελαν να κτιστεί η γέφυρα, για να μπορέσουν οι διάφορες κοινότητες που υπήρχαν γύρω από τον κόλπο να αναπτυχθούν οικονομικά και να συνδεθούν εμπορικά μεταξύ τους, μιας και οι ρυθμοί ανάπτυξής τους ήταν από τους χαμηλότερους του εθνικού μέσου όρου.
Πριν την κατασκευή της γέφυρας η μόνη πρακτικά σύντομη διαδρομή και σύνδεση της πόλης με την κομητεία Marin ήταν με το φέρρυ μποτ.


Οι μηχανικοί που εργάστηκαν γι αυτήν την κατασκευή ήταν ο Joseph Strauss, ο Irving Morrow και ο Charles Alton Ellis. Αυτός ο τελευταίος ήταν Έλληνας λόγιος και μαθηματικός στο Πανεπιστήμιο του Illinois.
Η κατασκευή άρχισε στις 5 Ιανουαρίου του 1933. Καθόλη τη διάρκεια της κατασκευής της, έντεκα άτομα σκοτώθηκαν από πτώση. Το έργο ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 1937 με 1,3 εκατομμύρια δολάρια κόστος.





Η χρωματική αισθητική της γέφυρας συναποφασίστηκε έτσι ώστε να προβάλλεται όσο το δυνατόν περισσότερο στην ομίχλη. Η γέφυρα, αρκετά πρωτοποριακή για την εποχή της, διαθέτει σίγουρα το πιο πρωτότυπο χρώμα από κάθε άλλη. Ξεφεύγοντας τελείως από το χρώμα του μολύβδου υιοθετεί ένα χαρακτηριστικό πορτοκαλί, το οποίο φέρει την ονομασία «international orange».



Η γέφυρα της Χρυσής Πύλης είναι ένα από τα πιο όμορφα δείγματα μηχανικής γέφυρας ως διαρθρωτική πρόκληση για το σχεδιασμό και την αισθητικής της και θεωρείται ένα από τα επιτεύγματα του 20 ού αιώνα.
Το μήκος της φτάνει τα 3 χιλιόμετρα και το πλάτος της τα 27 μέτρα και με ύψος 227 μέτρα, η οδογέφυρα έξι λωρίδων, πεζοδρόμου και ποδηλατοδρόμου υψώνεται υπερήφανη στη μέση τού πουθενά συνδέοντας το βορειότερο μέρος της πόλης του Σαν Φρανσίσκο με την κομητεία Marin. Δυστυχώς η ιστορία της γέφυρας σημαδεύεται και από μελανά γεγονότα, όπως αυτό του υψηλού ποσοστού αυτοκτονιών. Ανεπίσημα στοιχεία μιλούν για περισσότερα από 1.300 άλματα στον θάνατο από τη χρονολογία λειτουργίας της ως σήμερα.



Η Golden Gate Bridge είναι το πιο δημοφιλές μέρος για να αυτοκτονήσει κάποιος στις Ηνωμένες Πολιτείες και ένα από τα πιο δημοφιλή στον κόσμο. Η γέφυρα είναι περίπου 75 μ. πάνω από το νερό. Μετά από μια πτώση περίπου τεσσάρων δευτερολέπτων, το σώμα βυθίζεται στο νερό με ταχύτητα περίπου 122 km / h. Με μια τέτοια ταχύτητα, το νερό έχει αποδειχθεί ότι έχει τις ιδιότητες του σκυροδέματος. Εξαιτίας αυτού, οι περισσότεροι πεθαίνουν στην άμεση επαφή τους με το νερό. Οι λίγοι που επιβιώνουν από την αρχική κρούση γενικά πνίγονται ή πεθαίνουν από υποθερμία στο κρύο νερό.
Ο δήμος του Σαν Φρανσίσκο αποφάσισε να περιβάλει την γέφυρα με ένα δίχτυ ασφαλείας για την αποτροπή αυτοκτονιών. Το δίχτυ αυτό το θα κοστίσει 50 εκατομμύρια δολάρια και οι υπεύθυνοι έκριναν πως η προστασία της ανθρώπινης ζωής είναι σημαντικότερη από την αισθητική της γέφυρας.






Σύμφωνα με τον ταξιδιωτικό οδηγό Frommer η Golden Gate Bridge είναι «ίσως η πιο όμορφη, σίγουρα η πιο φωτογραφημένη γέφυρα στον κόσμο», αν και ο Frommer προσδίδει επίσης τον ίδιο τίτλο στην Tower Bridge του Λονδίνου.

Από την ολοκλήρωσή της, η Golden Gate Bridge έχει κλείσει λόγω των καιρικών συνθηκών μόνο τρεις φορές: Την 1η Δεκεμβρίου 1951, εξαιτίας του ανέμου (111 km / h), στις 23 Δεκεμβρίου 1982,(113 km / h) και στις 3 Δεκεμβρίου 1983 (121 km / h).

* Κάνετε κλικ επάνω στις φωτογραφίες για μεγαλύτερη ανάλυση.

Source:
http://en.wikipedia.org/wiki/Golden_Gate_Bridge
images/google
http://www.tovima.gr/
http://commons.wikimedia.org/


Zambia Sifaki

Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2010

Να μην ξεχάσω...


Στην Αρχαία Ρώμη, ο μέσος όρος επιβίωσης του ανθρώπου ήταν τα 22 χρόνια. Το 1900 ο μέσος Αμερικανός δεν αναμενόταν να ξεπεράσει τα 49. Αντίθετα, το 2000 το προσδόκιμο επιβίωσης ξεπέρασε τα 79.


Διανοητική υγεία: Μπορεί η νεότητα να διαρκέσει για πάντα;

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι μια πολύπλοκη μηχανή και αδιάκοπα μεταβαλλόμενη οντότητα. Οι επιστήμονες είναι σε θέση να περιγράψουν τις διεργασίες που επιτελούνται μέσα του, όχι όμως και να τις κατανοήσουν σε όλο τους το βάθος. Εξαιτίας αυτής της πολυπλοκότητας, είναι σχεδόν αδύνατο να προβλέψουμε με ακρίβεια πως θα εξελιχθεί ο εγκέφαλος ενός ατόμου με το πέρασμα των χρόνων. Οπωσδήποτε, υπάρχει ανάμεσά μας μια μικρή μερίδα ανθρώπων, οι οποίοι είναι προορισμένοι να διατηρήσουν την πνευματική τους διαύγεια αμείωτη,  απλώς και μόνο διότι είναι προικισμένοι με καλά γονίδια. Όμως ας είμαστε ρεαλιστές οι περισσότεροι από εμάς θα καταφέρουμε να θωρακίσουμε τον εγκέφαλό μας ενάντια στο χρόνο μόνο αν κάνουμε (συνειδητά ή ασυνείδητα) τις σωστές επιλογές στον τρόπο ζωής μας. Η συντριπτική  πλειονότητα των ανθρώπων δεν έχει γεννηθεί με έναν αειθαλή εγκέφαλο. Οι ήπιες μεταβολές στη μνήμη και τις υπόλοιπες διανοητικές λειτουργίες αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της τυπικής διαδικασίας γήρανσης.


Ωστόσο, υπάρχουν κάποια απλά μέτρα που μπορούμε να λάβουμε, προκειμένου να επιβραδύνουμε τη γήρανση του εγκεφάλου μας. Η αντιμετώπιση της οξείδωσης και των φλεγμονών, η συμμετοχή σε ορισμένες πνευματικές και σωματικές δραστηριότητες, καθώς και άλλες σχετικά απλές ενέργειες φαίνεται να έχουν εξαιρετικά ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Λαμβάνοντας αυτά τα μέτρα οι πιθανότητες που έχει ο εγκέφαλός μας να επιβιώσει αυξάνονται σημαντικά. Όλοι μπορούμε να επωφεληθούμε από τις κατάλληλες θεραπευτικές παρεμβάσεις. Ωστόσο είναι εξαιρετικά  κρίσιμο να λάβουν τα μέτρα τους οι άνθρωποι στους οποίους η εγκεφαλική γήρανση επιτελείται με ρυθμούς ταχύτερους από τους φυσιολογικούς.
.../...


Από το βιβλίο:
Να μην ξεχάσω...
Θωράκισε από νωρίς τη μνήμη σου
Zaldy S. Tan
Εκδόσεις ΚΡΙΤΙΚΗ
Μετάφραση: Μάγδα Καραβιώτη
Επιστημονική Επιμέλεια: Αλέξης Μπιμπλής